Column

Newman

Ik las een interview met de door mij bewonderde zanger Randy Newman in Het Parool. Hij was tot de slotsom gekomen dat hij de kwaliteit van zijn leven altijd minder belangrijk had gevonden dan de kwaliteit van zijn liedjes. „Wat ik dus niet heb gedaan, is mijn leven interessanter maken dan mijn werk. Ik zie collega’s die daarmee wel last hebben. Neem Kanye West. Als die zich helemaal wijdt aan zijn werk, is dat werkelijk topkwaliteit. Maar het lijkt erop dat zijn leven nu meer drama bevat dan zijn muziek. Als je van je leven the big thing maakt, kun je echt goede liedjes wel vergeten.”

Ik dacht aan mijn vader die weinig van een artiest had. Wel zong hij hardop Rider in the rain als het regende wanneer hij van huis naar kantoor fietste omdat hij dacht dat dat lied daarover ging. Hij had geen keuze kunnen maken tussen werk en privé en dapper op beide fronten gestreden. Vanaf kantoor belde hij de hele dag naar huis en eenmaal thuis trok hij zich terug op zijn studeerkamer om in te halen waar hij onder werktijd niet aan toe was gekomen. Terugkijkend op zijn leven, de toestand was hopeloos want de tumor was inmiddels zo groot als een vuist, zei hij me dat hij alles altijd half had gedaan. Van die dagelijkse fietstochten van niets naar nergens had hij nog het meest genoten.

„Je was tenminste onderweg.”

Ik zat nog op de middelbare school toen hij vanwege de automatisering met vervroegd pensioen moest. Er veranderde weinig, nog steeds zat hij de meeste tijd op zijn studeerkamer. Tijdens het avondeten zei hij dan bijvoorbeeld dat hij zo lekker op de computer had gewerkt, maar waaraan bleef een raadsel.

Zijn studeerkamer is nog intact. Een houten bureau. Erboven een foto van mijn moeder in regenjas, genomen op een berg in Zwitserland. Ik ging er laatst zitten zoals hij er altijd zat en durfde voor het eerst de documenten op zijn computer te openen waaraan hij zolang had gewerkt.

Het waren niet de egodocumenten waarop ik hoopte, maar hele lappen tekst die hij met bronvermelding had overgetikt uit kranten, tijdschriften en boeken.

De zin van al die arbeid ontging me, maar mijn moeder wilde toch dat ik het voor haar uitprintte. Ze ging het allemaal lezen, zei ze en als ze het uit had gooide ze het in de papierversnipperaar. In gedachten zag ik haar worstelen met al die A4’tjes die ze een voor een in haar lievelingsapparaat stopte. Misschien moest ik maar eens gaan fietsen om heel hard Rider in the rain van Randy Newman te zingen.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.