Opinie

Kind van de duivel. Een Hardstyle Murder Ballad

Drank, drugs, rap en een vleugje satanisme: het is simpel om dé Nederlandse zomerhit van 2017 weg te zetten als een kinderachtige provocatie. Maar ondertussen is ‘Kind van de duivel’ een van de interessantste hits van de zomer, schrijft .

Still uit de clip ‘Kind van de duivel’ van Jebroer

Is het aanstekelijke ‘Despacito’ de zomerhit van 2017? Vanuit mondiaal perspectief wel, maar in Nederland is er een veel minder vrolijk liedje ook een groot succes. Voor een zomerhit is het weliswaar erg duister maar het succes zit ergens anders in. Na één keer luisteren blijft het in je hoofd hangen, het is dus simpel en effectief, en bovendien is het controversieel genoeg zodat iedereen er een mening over heeft.

In dat opzicht lijkt ‘Kind van de duivel’ een beetje op ‘Drank en drugs’ van Lil’Kleine, dat twee jaar geleden een enorme zomerhit was. Alle tieners zeggen ja tegen MDMA, dat vonden bezorgde ouders niet leuk. En nu vinden ze ‘Feesten alsof elke dag mijn laatste is, hoop dat je deze draait op mijn begrafenis’ geen fijne boodschap voor de kinderen. Maar aanstekelijk is het wel: ‘Kind van de duivel’ heeft een simpele maar effectieve track die steeds harder wordt zonder helemaal tot ontlading te komen, met een lome halfrap-half zangpartij en bovendien een ijzersterk filmpje.


‘Kind van de duivel’: horror zonder bloedvergieten

Vooral gereformeerde gemeentebestuurders reageren precies zoals je zou verwachten. De fractievoorzitter van de SGP in Binnenmaas maakt zich zorgen om de kinderen: „Zijn ouders, ook in de reformatorische gezindte, zich voldoende bewust welke teksten Jebroer zingt?” tekent het Reformatorisch Dagblad op. Ook het CDA in deze gemeente maakt zich boos: „In voetbalstadions wordt opgetreden tegen spreekkoren over Joden of oerwoudgeluiden. Waarom zouden christenen dan wel gekwetst mogen worden?” aldus Adrie Tolenaars in dezelfde krant.

Dit soort kritiek is vergeefs, maar ook onterecht, want ‘Kind van de duivel’ is een erg goed liedje in een rijke traditie: het is een eigentijdse murder ballad. De geschiedenis van de murder ballad gaat terug tot zeventiende-eeuws Engeland: troubadours zongen het nieuws, dus ook dat over moorden, en dan nog liefst met een bovennatuurlijk sausje om het nog wat enger te maken.


Een contemporaine versie van The Two Sisters, oorspronkelijk uit 1656.

Pas echt tot leven (pardon) kwam de murder ballad in de Amerikaanse folkmuziek, vooral de blues en country. En hoe duister en duivels die muziek ook kon zijn, het was voor de diepgelovige Carter Family geen belemmering om de negentiende-eeuwse ‘Banks of the Ohio River’ op te nemen, waarin een teleurgestelde vrouw de man vermoordt die haar in de steek liet: I cried, „My God, what have I done?” I’ve killed the only man I love. He would not take me for his bride.

Carter Family met Johnny Cash

Johnny Cash zelf wisselde SGP-approved gospels af als ‘Amazing Grace’ met ijskoude moordverhalen als het beroemde ‘Folsom Prison Blues’: I shot a man in Reno, just to watch him die. Blueslegende Leadbelly zong ‘John Hardy’, waarin de titelheld een moord pleegt, gearresteerd wordt, waarna zijn ouders zijn borg willen betalen, maar There was not no bail out for a murdering man.

Leadbelly

Vooral in de blues keert het duivelsmotief vaak terug, zoals bij bluesicoon Robert Johnson: Me and the devil were walking side by side.

Het is bovendien een levend genre: Nick Cave nam een heel album Murder Ballads op, met onder andere de schijnbaar zo onschuldige Kylie Minogue: the last thing I heard was a muttered word as he knelt above me with a rock in his fist.

‘Where the Wild Roses Grow’

Misschien zouden de makers van ‘Kind van de duivel’ tegenwerpen dat je het zo serieus niet moet nemen, want de ontstaansgeschiedenis presenteert Tim Kimman (de echte naam van Jebroer) uiterst nonchalant. Hij had altijd al eens iets met Paul Elstak willen maken, de Rotterdamse hardcore-grootheid. Dus toen er opeens een mp3tje met een track van Elstak in zijn inbox zat, ging hij meteen achter zijn laptop zitten en kwam de tekst als vanzelf. Een paar minuten later stond het erop, en het was in een keer goed. Zo maar, bijna per ongeluk, een bijdrage leveren aan een eeuwenoude muziektraditie. Zou hij bezeten zijn geweest?