Column

Heimwee

De opening van de eredivisie voor een nieuw seizoen nodigt niet uit tot een feeststemming. Het frivole en aanvalslustige voetbal van de Leeuwinnen tijdens de finale voor de Europese titel zal herleid worden tot schaarse bevliegingen. Bij de mannen van Sparta, PEC Zwolle en ADO geen tweede Lieke Martens die als een rups iedereen op het verkeerde been zet. Ook geen Shanice van de Sanden die als opgevoerde brommer langs de witte kalklijnen scheert met de zotheid van Usain Bolt en met de lelijkheid van Marc Overmars. En natuurlijk ontbreekt in de eredivisie bondscoach Sarina Wiegman. Ik weet zeker dat zij het een stuk beter zou doen dan Alex Pastoor. Zoals Vivianne Miedema perfect in de punt zou kunnen spelen bij PSV.

In de Deense selectie liepen trouwens ook een paar meiden die niet moeten onderdoen voor Rafael van der Vaart. Ze mogen dan iets minder potig zijn dan Jaap Stam, ze weten wel hoe je een stopper gek kan maken. Ik voorzie veel heimwee van de tribunes neerdalen naar de velden waar in de zomer nog het damesvoetbal heerste.

De kleedkamer van Ajax is voorlopig een rouwkamer. Er bestaat geen hocus pocus om het verdriet om een verloren broer te dresseren. De hele selectie was broer van Appie Nouri. Lichtvoetigheid met een zwaar gemoed is niet vanzelfsprekend. Peter Bosz is ook weg. Hij gaf het jonge Ajax het comfort van een bijna volmaakte routine. Bij winst en verlies. Het is voor zijn opvolger niet vanzelfsprekend het harmoniemodel van Bosz te bevestigen. Tegen OGC Nice lukte het niet.

In Rotterdam blijft Gio van Bronckhorst rustige vastigheid uitstralen. De kampioenenmaker heeft niet de groep met het meeste talent tot zijn beschikking, maar wel een groep met de grootste hartstocht van de eredivisie. Na jaren drooglegging heeft Feyenoord de smaak van champagne te pakken en die staan ze zonder slag of stoot niet meer af. Daarbij komt dat het eindelijk rustig is in bestuurskringen. Gio kan zonder ogen in de rug naar het trainingsveld. En een mogelijke komst van Robin van Persie zal de band tussen spelers en legioen nog versterken.

De derde grote club in de eredivisie is nog steeds PSV, maar er zit lood in hoofd en benen van de spelers. De Europese uitschakeling door de dwergen van NK Osijek heeft reeds voor een crisissfeer gezorgd. Transfers worden in twijfel getrokken en coach Phillip Cocu ligt onder een trommelvuur van schimpscheuten. Er loopt in Eindhoven geen Ronaldo of Romario meer rond. En ook geen nummer 10 die de creativiteit op peil houdt.

Bij PSV is er sprake van falend beleid, algemeen directeur Toon Gerbrands is verdwaald in academisme. Of hij op de Herdgang nog veel voeling heeft met gras en man waag ik te betwijfelen. Hij lijkt meer bezig met de status van het Nederlandse voetbal en van zichzelf dan met PSV. Een soort minister van staat met vriendelijkheid op overschot.

Technisch directeur Marcel Brands is minder warm en communicatief, maar wel bezeten door PSV. Ook als nachtwerker. De vraag is echter of hij genoeg instinct heeft om de juiste spelers aan te trekken. Dragende spelers als Moreno en Guardado met vuur in hun lijf zijn er niet meer. Het tijdperk van Braziliaanse goudhaantjes lijkt ook voorbij. PSV is te veel tweedehands geworden. Ook daarom valt Phillip Cocu weinig te verwijten.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver