Column

Van Ninevé naar Nazareth: mooie tv over vergeten volken

Zap

Ook het tweede seizoen van de serie waarin Kefah Allush door het Midden-Oosten reist is erg goed gemaakt. Er zijn zowel ontroerende als grappige momenten, die Allush becommentarieert zonder te oordelen.

Presentator Kefah Allush bezoekt de Moerasarabieren in Zuid-Irak op hun rieten eilanden (EO).

Gretig stortten de actualiteitenprogramma’s zich woensdag op de hervatting van de formatie. Eindelijk weer nieuws. Alleen, er gebeurde helemaal niets. Bij EenVandaag werd al duidelijk wat voor avond het ging worden. Op de achtergrond van de gesprekjes met de fractievoorzitters zagen we de verslaggevers van andere omroepen over elkaar heen buitelen. En ja hoor, ook in het Journaal, Nieuwsuur en Jinek zagen we hetzelfde rijtje koppen die allemaal vertelden dat er nog niets te vertellen viel. Alleen de formatievloggers van de NOS die filmend waren gespot, hadden blijkbaar toch afgezien van een item.

De dood van Jorge Zorreguieta was dan wel nieuws, maar ook hier viel weinig nieuwswaardigs over te melden, want over de actuele stand van zaken was vrijwel niets bekend. Dat was voor de rubrieken – met uitzondering van Nieuwsuur – echter geen reden om er weinig aandacht aan te besteden.

De uitgebreide items gingen meer over Nederland dan over de overleden Argentijn. Hoe ging het toen ook alweer? Waarom was de man niet welkom? Ik heb de ‘traan van Máxima’ wel vier keer langs zien komen. Vooral de talkshows doken erop. Eva Jinek vond het verhaal hoe journaliste Ineke Holtwijk Máxima ontmaskerde als de vriendin van de kroonprins nog steeds bloedstollend.

Bij RTL Summer Night ging het zelfs zover dat Beau van Erven Dorens vroeg of Zorreguieta niet toch had moeten worden uitgenodigd voor de bruiloft? Een nogal gepasseerd station. De manier waarop zo uitvoerig werd stil gestaan bij deze twee onderwerpen getuigt van weinig creativiteit van de redacties.

Wie iets nieuws wilde zien, kon beter kijken naar Van Ninevé naar Nazareth (EO), het tweede seizoen van de reportageserie waarin presentator Kefah Allush op zoek gaat naar vergeten volken in het Midden-Oosten. De eerste reeks werd vorig jaar lovend ontvangen en ook dit seizoen levert mooie televisie op. Na de Assyriërs en de Amazigh waren in deze derde aflevering de Moerasarabieren aan de beurt. Ze leven in Zuid-Irak op rieteilandjes die alleen per boot bereikbaar zijn.

Ondanks hun eeuwenoude cultuur zijn ze nog maar kort terug in hun leefgebied, want Saddam Hoessein had het moeras bij wijze van represaille droog laten leggen.

De aflevering zit zowel filmisch als inhoudelijk goed in elkaar. De frequente afwisselingen in camerastandpunt en kadrering zorgen voor een dynamisch, vloeiend geheel. Vooral de tocht door het rietlandschap is prachtig in beeld gebracht. Allush is bovendien een prettige verteller en luisteraar. Met zijn vriendelijke stem, waarin vaak een glimlach doorklinkt, stelt hij de juiste vragen - beleefd, maar toch tot de kern. Dat hij niet via een tolk hoeft te communiceren is een enorme meerwaarde. De mensen vertellen openlijk over hun bestaan. Dit levert zowel ontroerende als grappige momenten op, die Allush becommentarieert zonder te oordelen.

Net als vorig jaar zijn ook wat reisprogrammaclichés ingebouwd, zoals het drinken van een lokale specialiteit (verse waterbuffelmelk) en een bezoek aan de kapper.

Maar het programma is meer dan dat. Een moerasbewoner geeft een intieme inkijk in het leven op zijn eilandje en zijn frustratie dat hij geen zoon heeft aan wie hij het kan overdragen. Tegelijkertijd baalt hij dat hij er nog steeds zit. Wie kan, vertrekt naar de stad. En eenmaal daar aanbeland is er geen weg meer terug. Dit volkje is dus niet alleen vergeten, maar zal op deze manier ook niet lang meer bestaan.

Birte Schohaus schrijft deze week de tv-recensie.