Interview

Mac DeMarco: ‘Een beetje risico kan geen kwaad’

Mac DeMarco

Mac DeMarco is een podiumfenomeen, bekend om zijn wilde en soms halfnaakte optredens. Op de plaat is de Canadese punkfolkrocker steeds meer mellow geworden.

Mac DeMarco foto Kiera McNally

Het is waar, zegt Mac DeMarco, dat hij weleens in zijn blote billen op het podium heeft gestaan. En het valt niet te ontkennen dat hij willekeurige meisjes op de mond kuste tijdens het crowdsurfen. Allemaal dingen die hij nu niet zo snel meer zou doen. Hoewel… Je weet maar nooit wat er gebeurt als hij de geest krijgt. In de euforie van een optreden raakt hij zichzelf wel eens kwijt.

Mac DeMarco’s reputatie snelt hem vooruit nu hij zijn ontwapenende muziek naar Lowlands brengt. De punkrocker onder de singer-songwriters neemt zijn muziek even serieus als de lol die hij trapt bij het spelen ervan. ‘Slacker Deluxe’ werd de 27-jarige Canadees genoemd om zijn liedjes die soms rafelig klinken, maar die een diepgeworteld popgevoel herbergen. In mei verscheen zijn derde album This Old Dog dat de invloed verraadt van onverwachte DeMarco-favorieten als James Taylor en Steely Dan.

Zijn recente verhuizing naar Californië heeft hem een nieuw perspectief op de mogelijkheden van de opnamestudio gegeven, zegt DeMarco aan de telefoon vanuit Los Angeles. Op zijn debuut Rock and Roll Night Club (2012) klonk het allemaal veel rauwer, niet in het minst omdat hij toen alles nog deed met een viersporenrecorder op zijn slaapkamer in Montreal.

„Mijn succes van de afgelopen jaren heeft me in staat gesteld om allerlei coole apparatuur aan te schaffen. Tegenwoordig is het mijn voornaamste zorg dat het allemaal niet te glad gaat klinken. Als je mij de kans geeft, blijf ik een jaar lang mixen aan een plaat. De voorlaatste Salad Days hebben ze uit mijn handen moeten trekken terwijl ik er nog volop mee bezig was. Op This Old Dog heb ik een fijne balans gevonden tussen muziek die af is, maar nog niet platgeproduceerd.”

Geen Slacker

Iedereen mag hem een slacker (luilak, treuzelaar) noemen, zegt Mac. Zelf weet hij wel beter. „Ik werk keihard aan mijn muziek. Maar ik snap dat mensen er een naam aan willen geven. Nieuwe muziekgenres volgen elkaar op met de regelmaat van de klok en het zou erger zijn als je helemaal nergens bij hoort. Het vreemdste vind ik het als ze me in verband brengen met folkrock, of zelfs country. Hier in de VS overkomt het me de laatste tijd regelmatig. Bij countrymuziek denk ik aan zangers die jammeren over hun hond die dood is. Ik kan je verzekeren dat mijn liedjes daar niet over gaan.”

Mac DeMarco’s toon op This Old Dog is intens persoonlijk, soms op het pijnlijke af. ‘Honey I cry too’, zingt hij met jazzy gitaarbegeleiding in ‘Still Beating’, over harten die niet ophouden met kloppen als de liefde voorbij is. In ‘My Old Man’ zingt hij dat het gezicht in de spiegel steeds meer op dat van zijn vader begint te lijken. Is er een oudere en wijzere Mac DeMarco opgestaan? „O jee, een gewetensvraag. Levenservaring hou je niet tegen. Ik mag hopen dat mijn persoonlijkheid zich ontwikkelt en dat die ontwikkeling gaandeweg doorsijpelt in mijn teksten.”

“Verschillende mensen hebben me erop gewezen dat ik de gevaarlijke leeftijd van 27 jaar heb bereikt en dat er een denkbeeldige club bestaat van artiesten die nooit ouder dan 27 zijn geworden. Hoe voorkom ik dat ik eindig als Jim Morrison of Kurt Cobain? Om te beginnen ben ik geen junkie. Op zijn tijd hou ik van wilde optredens. Ik kan niet ontkennen dat er soms alcohol in het spel is. Wanneer ik niet op tournee ben, kan ik achterover leunen en me weer helemaal aan mijn muziek wijden. Als er beweerd wordt dat ik mellow ben geworden, beschouw ik dat als een compliment.”

Crowdsurfverbod

Het zal Mac DeMarco en zijn band er niet van weerhouden om op het podium het gebruikelijke arsenaal aan uitzinnige en half afgemaakte coverversies van bands als Metallica, Red Hot Chili Peppers en Van Halen af te raffelen. „Onze liveshows zijn gaandeweg wat beheerster geworden. We zijn beter op elkaar ingespeeld en we hoeven ons niet meer te verschuilen achter onkunde. Ik ben geen geschoold muzikant, maar op een elektrische gitaar kan ik best goed uit de voeten. Die covers spelen we omdat het er bij een optreden wild aan toe mag gaan. Een beetje risico kan geen kwaad, ook als je een nummer niet braaf reproduceert. Mijn eigen songs spelen we tegenwoordig redelijk gestructureerd. De rest is franje, ontlading, gekkigheid.”

Weet hij eigenlijk wel dat er op Lowlands een crowdsurfverbod geldt, en dat er speciale verkeersborden naast de podia hangen om dat te bekrachtigen? „Ha!” reageert Mac DeMarco strijdvaardig. „Ik ben de artíest. Ik maak zelf wel uit wat er gebeurt tijdens mijn optredens. Als ze dat verbod willen handhaven zullen ze me eigenhandig van het terrein af moeten gooien.”