Maradona regisseert zijn eigen circus

Diego Maradona in Nederland

Met zijn club Al Fujairah is Diego Maradona op oefenstage in Noord-Brabant. Gillende gekte rond een fenomeen.

Coach Diego Maradona, rode pet en handen in de zij, observeert zijn spelers van Al Fujairah tijdens een trainingsstage op het veld van VV Mifano in het Brabantse Mierlo. Foto Rob Engelaar/Novum

Afgaande op de buitenkant van het Carlton De Brug Hotel wijst weinig erop dat zich hier een wereldster ophoudt. Een vrouw van middelbare leeftijd tuurt door het gesloten hek van het aangrenzende oefenveld van VV Mifano, naar de training. „Gisteren verziekten een paar jongens het voor de rest toen ze het veld op liepen en in de dug-out gingen zitten”, zegt ze. „Nou, dan is hij er gelijk klaar mee.”

‘Hij’ is Diego Armando Maradona. De Argentijnse voetballegende verblijft in Mierlo, een dorp van 10.000 inwoners ten zuiden van Helmond. Sinds april is Maradona hoofdcoach van Al Fujairah, een tweedeklasser uit de Verenigde Arabische Emiraten. Hotel met voetbalveld op loopafstand, in een rustige omgeving bovendien: het is een ideale locatie voor een trainingskamp dat zondag begon en zal duren tot eind deze maand.

„Hopelijk is-ie vandaag wel in een goed humeur”, zegt de vrouw, die niet met haar naam in de krant wil. Een dag eerder stond ze er ook: „Wat een gedoe om hem met mijn zoon op de foto te krijgen.”

Aura van een wereldster

Kadir uit Helmond, die niet met zijn achternaam in de krant wil, valt haar bij. Hij heeft avonddienst en heeft daardoor tijd om de ochtendtraining te bekijken. Hij vertelt over de Kameroense sterspeler Samuel Eto’o, die vorig jaar in Mierlo was met zijn Turkse club Antalyaspor. „Ik kon zo naar hem toe terwijl hij aan het pingpongen was, hij gaf me zelfs een shirtje. Die doet er niet moeilijk over.”

Maradona is van een ander kaliber. Fans moeten niet te opdringerig zijn. „Dinsdagochtend had hij er helemaal geen zin in”, zegt Mark Oidtmann, manager van het hotel. „Dan heeft iedereen gewoon pech.”

De ochtendtraining van woensdag is net afgelopen als Maradona, omringd door een trosje assistenten en medewerkers, richting hotel sloft. Tientallen fans cirkelen om hem heen, zwaaiend met hun smartphones. „Diego, Diego!” Het aura van de ster van het WK 1986 wordt voor de fans plots tastbaar. De man wordt verafgood.

„Don’t touch him”, zegt de tolk vriendelijk maar kordaat tegen iemand die zijn hand op de schouder van de voetballer wil leggen voor een selfie. Maradona, knalrode honkbalpet achterstevoren op het hoofd, loopt onverschillig door. Hij is wel meer hysterie gewend.

Regie in handen

Maradona murmelt in het Spaans tegen zijn assistent en wijst naar het hotel. Naar binnen! De horde bewonderaars wijkt niet van zijn zijde. Binnen neemt Maradona de regie van zijn circus in handen. „Fila, fila”, roept hij, terwijl hij beide gestrekte handpalmen achter elkaar houdt.

„You have to make a line”, echoot de tolk. Netjes in een rij mogen fans per drie de hotellobby in en krijgen ze de gelegenheid om zich met Maradona te vereeuwigen op een foto.

De zenuwachtigheid onder de fans ebt weg nu ze vermoeden dat die foto gaat lukken. Een stafmedewerker van de club en een hotelmedewerkster nemen de regie over. „Kinderen eerst”, roepen ze. Jongetjes met Heerenveen-shirts, met hun vader uit Friesland gereisd, lopen naar binnen. Ze zijn opgewonden, ook al hebben ze Maradona’s geniale voetbalspel nooit meegemaakt. De Argentijn stopte in 1997 als speler van Boca Juniors.

Bezoek Limburg

Een man met ALS, een zeldzame neurologische ziekte, wordt voorgelaten. ’s Ochtends was hij nog weggeduwd door Maradona, die al jaren ongrijpbaar is en al even moeilijk te doorgronden. Eind vorig jaar stond het Limburgse Brunssum op zijn kop toen een lokale ondernemer hem had gestrikt voor een bliksembezoek. Duizenden euro’s waren ermee gemoeid, de feesttent stond al klaar, maar de superster kwam niet.

Deze woensdag, een dag nadat Maradona in de plaatselijke Hema tevergeefs om een warme rookworst vroeg, hebben fans geluk: hij oogt goed gestemd.
Een Argentijn uit Duitsland, in zijn hand een koningsblauw shirt van de Argentijnse nummer 10, staat te wiegelen op zijn benen. Hiervoor heeft hij een autorit van zeshonderd kilometer gemaakt. Om na een korte audiëntie terug te keren met een grote glimlach en een getekend shirt onder de arm. „Was het goed?”, vraagt de hotelmedewerkster. Uiteraard. Alsof hij net bij de Kerstman op schoot mocht.