Column

Witte vrouw als magische sleutel tot The American Dream

Sabeth Snijders

Sabeth Snijders vraagt zich af of de kritiek vanuit Pakistaans-Amerikaanse hoek over stereotypen in ‘The Big Sick’ terecht is.

Diversiteit blijft een pijnpunt in de Amerikaanse filmindustrie, maar wat betreft stellen waarvan een van de partners Afro-Amerikaans is, lijken films tegenwoordig iets reëler te worden. Wie even door het bioscoopaanbod van deze zomer gaat ziet uiteenlopende interculturele relaties. Samuel L. Jackson die met een mandje tulpen zeult voor zijn Latijns-Amerikaanse echtgenote (Salma Hayek) in The Hitman’s bodyguard, een witte Spider-Man die valt voor de Afro-Amerikaanse Liz en de bi-culturele Maddy die in puberfilm Everything Everything verliefd wordt op haar witte buurjongen Olly. In al deze films worden aan culturele verschillen tussen de twee geliefden geen woorden meer vuilgemaakt.

Het is dus opvallend dat romkom The Big Sick, die de Pakistaans-Amerikaanse komiek Kumail Nanjiani samen met zijn witte echtgenote Emily Gordon schreef over hun interculturele relatie, heftige kritiek kreeg. Het felst was een essay van de New Yorkse kunstenares Aditi Natasha Kini. „Waarom ik het beu ben om bruine mannen verliefd te zien worden op witte vrouwen op het scherm”, kopte haar tekst op de Amerikaanse lifestyle-site Jezebel. Ze kreeg veel bijval van Pakistaanse en Indiase vrouwen.

In The Big Sick zien we hoe Nanjiani voor zijn moslimfamilie verbergt dat hij verliefd is op een witte vrouw. De prille relatie lijkt geen toekomst te hebben, tot Emily ernstig ziek wordt en Nanjiani haar ouders ontmoet. Ondertussen blijft Nanjiani’s moeder de ene na de andere kandidate voor een gearrangeerd huwelijk uitnodigen. De meeste van deze Pakistaans-Amerikaanse vrouwen die ‘toevallig’ langskomen om kennis te maken, zijn geen concurrentie voor de blonde, eigenzinnige Emily. Als deze vrouwen niet over hun voedselallergieën neuzelen, zijn ze sneu omdat ze zoveel moeite doen om indruk te maken op iemand als Nanjiani, een Uber-chauffeur met een weinig florerende hobby als komiek.

Lees ook onze recensie over de film: De beste romantische komedie in jaren

Hoewel ze absoluut niets hebben tegen het vieren van de gemengde liefde, begrijpen kritische auteurs als Kini niet waarom mannelijke makers tijdens die viering vrouwen van hun eigen cultuur beschimpen. Kini plaatst het ophemelen van een witte geliefde in een lange traditie waarin een huwelijk met een witte vrouw een soort van magische sleutel is tot ‘The American Dream’. Haar argumenten vond ze gedeeltelijk in discussies die eerder werden gevoerd over de manier waarop interculturele relaties met Afro-Amerikanen in films werden voorgesteld. Interraciale relaties bestonden jarenlang vooral uit zwarte mannen die vielen op witte vrouwen.

Hoewel Kini op bepaalde vlakken gelijk heeft, slaat haar kritiek op het einde van The Big Sick eigenlijk nergens op. Immers, de film is gebaseerd op autobiografische feiten. Is het dan niet gek om te klagen over bijvoorbeeld een stereotiep slot? Zo liep het nu eenmaal af.

Lees ook dit interview met de makers: ‘Ik was een beetje een zak’

Is het niet veelzeggender dat de enige vrouw in het rijtje bezoekers die qua mondigheid in de buurt komt van Emily, wordt gespeeld door Vella Lovell? Dat is een gekleurde actrice, maar ze heeft geen Zuid-Aziatische roots. Of dat mensen niet veel verder komen dan voetbalkomedie Bend it Like Beckham uit 2002 als je ze vraagt naar een film met een Zuid-Aziatische vrouw in dit hoofdrol. Hopelijk draagt The Big Sick ertoe bij dat Zuid-Aziatische acteurs en actrices nou eens een hoofdrol op kunnen eisen, van bezorgde ouder tot love interest. En dat we hen – net als Jackson en Hayek – wat vaker met een geliefde in een gevecht zien belanden, dan in een gesprek over hun familie.