Recensie

Socialemedia-porno vermomd als kinderfilm

Animatie

Simpel gesteld: ‘The Emoji Movie’ is niet leuk. Maar wie wil er nou niet een film zien die gaat over de hiëroglyfen van onze tijd? Recensent Dana Linssen wel.

Geantropomorfiseerde emoji’s in The Emoji Movie.

Dat The Emoji Movie als film plat op z’n bek gaat is misschien helemaal niet erg. Hij is onleuk, lelijk geanimeerd, een moralistisch-commercieel rommeltje en zal desondanks nieuwsgierig publiek trekken. Want wie wil er níét een film zien over de hiëroglyfen van onze tijd? Ik wel.

Bovendien is hij in al z’n cynisme het beste teken des tijds. Het plotje rondom het tienjarige schooljongetje Alex dat te verlegen is om meisjes aan te spreken maar gelukkig een smartphone heeft, is een slap excuus om de poorten naar Textopolis (natuurlijk een knipoog naar Fritz Langs klassieke filmdystopie) open te zetten. Daar wachten de emoji’s geantropomorfiseerd en wel in sluimerstand tot ze door tekstbericht of appje tot leven worden gebracht (er is natuurlijk driftig leentjebuur gespeeld bij de scripts van Toy Story en Inside Out).

Dankzij Apple, Spotify, Instagram en Twitter en andere opzichtige vormen van product placement is Textopolis het paradijs op aarde. Dit is socialemedia-porno vermomd als kinderfilm. Want dat is eigenlijk nog wel het meest schokkende. The Emoji Movie doet alsof hij een pleidooi is voor zeggingskracht en zelfexpressie. Alsof hij de kleine Alex – en zijn we niet allemaal kleine Alexjes – een hart onder de riem wil steken. Maar is in feite een lange propagandistische commercial voor de oversimplificatie van expressie waarmee (sociale)mediabedrijven de grootste existentiële vraag van het heden verkopen: To like or not to like.

Not. Dus.