Recensie

Misdaad en postrock in een troosteloos Canada

Misdaad

Na een mislukte drugsdeal is ‘Maudite Poutine’ één lange afdaling in ellende. Heel misschien wacht voor de held een happy end.

Martin Dubreuil in Maudite poutine.

De Canadese zwart-witmisdaadfilm Maudite poutine laat zich nog het beste omschrijven als een mix tussen seriemoordenaarscultfilm C’est arrivé près de chez vous en de rauwe tragikomedie Ex Drummer. Wreed. Poëtisch. Eenzaam en vreemd. En niet voor niets twee Belgische voorbeelden, zoals Canada in popcultureel opzicht het België van de Verenigde Staten is: want daar gebeurt het, daar is ruimte voor experiment.

Regisseur Karl Lemieux (1980) is vooral bekend van de achtergrondprojecties die hij bij de optredens van postrockband Godspeed You! Black Emperor verzorgt, ook in Nederland gezegend met een gezonde fanbase.

Expressionistische filmstroken zijn dat, geschoten op de lege wegen van Canada’s meest troosteloze streken. Dat is ook het decor van de mislukte drugsdeal die de 27-jarige Vincent en zijn vrienden in Maudite Poutine beramen. De film is één lange afdaling in ellende, getoonzet op de dronende muziek en soundscapes van David Bryant, Thierry Amar (beiden verbonden aan GYBE) en Kevin Doria (van ambient-noiseband Growing). Postrock ontmoet postindustrieel filmmaken, en daarin zit natuurlijk het commentaar op de teloorgang van lokale economieën en industrieën verscholen. Lemieux is geen romanticus, maar heel misschien gunt hij zijn held een happy end, een meisje en een wijde horizon die niet alleen beangstigend is, maar gevuld met andere muziek.