Recensie

Jaren tachtig gereduceerd tot cliché

‘Atomic Blonde’ wil dolgraag een ‘lekkere’ film zijn. Veel verder dan dat komt deze actiefilm met Charlize Theron echter niet.

Charlize Theron als Lorraine Broughton.

Wie nostalgie voelt naar de jaren tachtig, het tijdperk van zure regen, angst voor de atoombom en massawerkloosheid, kan terecht bij de actiefilm Atomic Blonde. De gehele soundtrack bestaat uit jarentachtigliedjes, van Nena’s 99 Luftballons tot New Orders Blue Monday en David Bowies Cat People. Het verhaal, naar de graphic novel The Coldest City, speelt zich af aan de vooravond van de val van de Berlijnse Muur, eind 1989.

Lorraine Broughton (Charlize Theron) wordt namens het Britse MI6 naar Oost-Berlijn gestuurd om een gestolen lijst met namen van spionnen veilig te stellen voordat de Russen die in handen krijgen. Vanaf het moment dat zij voet (of eigenlijk: hoge hak) aan de grond zet, wordt zij gevolgd. Maar door wie? En is contactpersoon Percival (James McAvoy) eigenlijk wel te vertrouwen?

Samen met hem probeert Lorraine de Stasi-agent te traceren die de lijst uit zijn hoofd heeft geleerd. Met haar blonde haar, spiegelende zonnebril en chique outfits is Lorraine een nogal markante verschijning. Een beetje raar voor een spion die niet wil opvallen, maar Atomic Blonde maalt niet om realisme.

Lees ook het interview met Charlize Theron: ‘Waarom moet een vrouw uitleggen dat ze kan vechten?’

De film begint met beelden van een bont en blauw geslagen Lorraine die in een bad met ijsblokjes stapt, even later zien we haar ondervraagd worden door zowel MI6 als CIA. De toeschouwer weet dus vanaf het begin dat er iets mis is gegaan. Er is een dubbelspion in het spel, maar wie is dat?

Atomic Blonde wil dolgraag een ‘lekkere’ film zijn, met een toffe soundtrack, virtuoos gechoreografeerde actiesequenties en een lesbische scène die vooral bedoeld lijkt om mannen een natte droom te bezorgen. Op dat niveau is Atomic Blonde best te genieten, en het is aardig Theron opnieuw in een actierol te zien zo vlak na Mad Max: Fury Road. Maar toch overheerst het knagende gevoel dat de jaren tachtig hier gereduceerd worden tot bedenkelijk cliché.