Recensie

Een zwoegende kunstenaar, tot er jong vlees langskomt

Biopic

Het stemmig gefotografeerde ‘Rodin’ legt de nadruk op het scheppingsproces van de kunstenaar. Maar de film heeft geen overtuigende visie op Rodin.

Izïa Higelin en Vincent Lindon als Camille Claudel en Auguste Rodin.

Er zijn al meerdere films over de Franse beeldhouwer Auguste Rodin gemaakt, al lag in zowel Camille Claudel (Bruno Nuytten, 1988) als Camille Claudel, 1915 (Bruno Dumont, 2013) de nadruk op zijn assistente Camille Claudel, zelf ook een begenadigd beeldhouwster. Maar omdat het in 2017 honderd jaar geleden is dat Rodin stierf, kon er nog wel een film bij.

Ook hier komt zijn affaire voorbij met de veel jongere Claudel, die indertijd zijn leerling was, en zien we hun pijnlijke breuk. Rodins vrouw Rose figureert aan de zijlijn en moet lijdzaam toezien hoe makkelijk de egoïstische erotomaan zijn modellen in bed krijgt.

Jacques Doillons stemmig gefotografeerde Rodin kraakt wat noten over zijn gebrek aan erkenning maar focust vooral op het scheppingsproces. Dat maakt het gebrek aan een overtuigende visie op Rodin, die we zien werken aan zijn portret van Balzac en de door Dante geïnspireerde De Hellepoort, bijna goed. In mooie scènes zien we de bebaarde beeldhouwer aan knoestige bomen voelen en geconcentreerd boetseren: dit is een zintuiglijke, materiële film. Totdat er weer jong vlees langskomt dat zich in wat lachwekkende scènes gewillig aan de seksueel onverzadigbare meester aanbiedt en hij voor de zoveelste keer afgeleid wordt.