Column

Wie wint straks die 15.000 hotelkamers?

Van Amsterdam tot Zagreb: iedereen wil de Europese geneesmiddelenautoriteit EMA huisvesten. Dikke kans dat het politieke koehandel wordt.

Schotten hebben de naam dat zij zuinig zijn. Net als Nederlanders. Dus als de Royal Bank of Scotland (RBS) aankondigt: let’s go Dutch, dan blijft het vuurwerk beperkt tot wat sterretjes. Nederland is blij, want andere grote financiële partijen verplaatsen een deel van hun post-Brexit activiteiten vanuit Londen naar Frankfurt en Parijs. RBS praat over een Europees hoofdkantoor in Amsterdam, met wellicht 150 mensen. Geen aantal waarvan projectontwikkelaars aan de Zuidas roepen: begin maar met bouwen.

Dat doet Nederland wél voor de vestiging van de Europese geneesmiddelenautoriteit EMA, de European Medicines Agency. Die gaat over de beoordeling en toelating van nieuwe medicijnen. De EMA moet uit Londen nu de Britten zelf uit Europa weggaan. En dus zitten de burgemeesters, wethouders en lobbyisten uit negentien landen met hun verkoopfolders, sorry, hun bidbooks, achter de EMA aan. Van Amsterdam tot Zagreb, van Bonn tot Brussel. Iedereen wil de EMA.

Begrijpelijk. De EMA is een vette kluif. Twee getallen uit de verkoopfolder van Nederland. Er werken 890 mensen. Die moeten zich in en om Amsterdam vestigen. Dus moeten hun partners hier ook aan de slag kunnen. Moeten er internationale scholen zijn voor hun kinderen. Nederland schuift bijna de hele Randstad naar voren. Het bod is ondertekend door Amsterdam en een reeks ministeries, maar óók door de gemeentes Leiden en Den Haag.

Tweede cijfer: de EMA boekt jaarlijks 15.000 hotelovernachtingen. Dat zijn er, uitgaande van 250 werkdagen, 60 per dag. Plus het eten en drinken, de taxiritten, de congressen, de rondvaarten en de impuls voor de farmasector.

De keuze valt eind dit jaar op een Europese top. Goeie kans dat het politieke koehandel wordt

Om de EMA te winnen gooit Nederland geld en stenen in de strijd. Zo verhoogt het kabinet het budget van het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen, een partner van de EMA, met 2 miljoen euro en komt er 8,1 miljoen euro extra beschikbaar voor Europese samenwerking.

De Rijksgebouwendienst zet een fonkelnieuw gebouw aan de Zuidas neer. Speciaal voor de EMA. En het kabinet doet daar een eenmalige ‘verhuisvergoeding’ bij van 18 miljoen euro.

Gaan ‘we’ het hiermee winnen? De concurrenten profileren zich net als de Randstad op leef- en werkklimaat en goeie verbindingen per trein en vliegtuig. En op historie: grachten (Randstad), Romeinen (Milaan) en Nobelprijs (Stockholm).

De Zweden hebben ook een slim extraatje: de mogelijkheid dat stafleden van de EMA een deeltijdbetrekking aan een medische faculteit krijgen. VUmc-bestuursvoorzitter Wouter Bos, die goeie relaties heeft in de academische wereld en zich inzet voor het Randstadbod, moet er een mouw aanpassen.

In Bonn, Brussel en Stockholm kan de EMA uit verschillende, soms ook nog te bouwen kantoren kiezen. Milaan biedt de Pirellitoren aan. Die stamt uit 1960 en lijkt zo weggelopen uit een rampenfilm (The Towering Inferno). Maar het eerste jaar is de huur wel nul euro.

Zal een van deze verkoopfolders de doorslag geven? De keuze valt eind dit jaar op een Europese top. Goeie kans dat het politieke koehandel wordt. En politiek gezien heeft het Italiaanse bod het geniepigste tabelletje: de EU-leden gerangschikt naar het aantal werknemers van Europese instellingen in hun land als percentage van hun bevolking. Luxemburg staat nummer 1, België 3, Nederland op 5, Italië staat op 20. Toch zal ook Milaan het niet winnen.

Als er eind dit jaar besloten wordt, zijn de Duitse verkiezingen voorbij. Een nieuw Europa-gevoel staat voorop. Noord en Zuid vinden elkaar in een goedmakertje voor de straffe bezuiningspolitiek sinds de euro-crisis.

De EMA gaat naar Athene.

Menno Tamminga schrijft op deze plaats elke dinsdag over ondernemingsbeleid en economie.