Recensie

Nieuw werk van Fagerlund is gedenkwaardig slot van kamermuziekfestival

In Delft ging een betoverend nieuw werk van Sebastian Fagerlund in première. Het vormde de kroon op een geslaagde editie van het kamermuziekfestival.

Foto Ronald Knapp

Het Delft Chamber Music Festival eindigde zondagavond met een wereldpremière van de Fin Sebastian Fagerlund (1972). Zijn Autumn Equinox stond oorspronkelijk voor de editie van vorig jaar gepland, maar kwam niet op tijd af. Het werk bleek het wachten ruimschoots waard en vormde een gedenkwaardige afsluiting van de geslaagde 21ste editie van het festival.

Fagerlund componeerde Autumn Equinox voor de bezetting van Schuberts Octet: strijkkwartet, contrabas, hoorn, fagot en klarinet. Violiste en artistiek leider Liza Ferschtman leidde een geweldig sterrenensemble door beide stukken, met haar gekende passie – en in het geval van Schubert niet helemaal zonder smetjes.

Foto Ronald Knapp

Net als Schubert opende Fagerlund zijn werk met lange liggende tonen, maar dan in een volstrekt andere klankwereld. Bij Fagerlund waren de pedaaltonen duistere drones, er klonk klezmer door in de klarinetarabesken, links en rechts waren er kleine erupties van melodie die stekelig modernistisch aandeden of juist lichtvoetig jazzy. Omgekeerd bouwde Fagerlund in het slotdeel uit fragmenten een aanstekelijke groove.

Kenmerkend voor Fagerlund is de manier waarop hij aandacht besteedt aan individuele tonen. Er gebeurt veel in zijn muziek, maar zelfs op de drukste momenten zijn er die rustpunten, klankwerelden op zich, die bezwerend in de lucht hangen of traag naar een andere toonhoogte drijven.

Foto Ronald Knapp

Het mooist kwam dat tot uiting in het toepasselijk getitelde tweede deel, Lento misterioso. Het leek alsof Fagerlund de expressieve veelspraak van het eerste deel hier extreem vertraagde om een glimp te geven van zijn methode: kijk, zo werkt het. Maar de geheimzinnige muziek gaf haar raadsel niet prijs. Betoverend.