Als een Deense speelster naar de zijkant hinkt, brult heel Tivoli: ‘Afvoeren!’

Samen kijken

In concertzaal Tivoli in Utrecht keken zo’n tweeduizend mensen naar de EK-finale.

Het publiek bij de finale van het EK in de uitverkochte Grolsch Veste in Enschede. Foto YVES HERMAN/Reuters

„Gedurende het toernooi verdubbelde iedere keer bij elke volgende wedstrijd het aantal bezoekers”, had organisator Michiel Pieters van concertzaal TivoliVredenburg in Utrecht voorafgaand aan de finale nog gezegd. „Bij de halve finale tegen Engeland zaten we op 1.100 bezoekers. Als die trend zich voortzet, is de zaal bij de finale tot de nok toe vol.”

En inderdaad, op de avond dat de Nederlandse voetbalsters de finale van het Europees kampioenschap spelen tegen Denemarken, vult de concertzaal Ronda, met één groot scherm en twee kleine, zich tot er niemand meer bij kan. Het publiek bestaat hoofdzakelijk uit twintigers en dertigers, net iets meer vrouwen dan mannen. Velen hebben hun oranje shirt in de hand meegebracht en doen dat pas bij de ingang aan. Hier en daar een gezin met jonge kinderen, maar die zijn in de minderheid. Er is ook een hoogzwangere vrouw wier grote buik onder een kort oranje truitje naar voren steekt.

Gemoedelijk

Het is gemoedelijk, Tivoli draait voor de gelegenheid carnavalsmuziek: „Wij gaan voor goud, de leeuw en de leeuwinnen!” Afgewisseld met popsongs als ‘Girls just want to have fun’ van Cindy Lauper.

De wedstrijd begint. Het publiek is ingetogen en ziet slechts met een half oog hoe de Denen en de Nederlanders om en om een doelpunt maken. Dit lijkt het moment bij uitstek om gezellig bij te praten, de voetbalfinale is slechts het decor. Het publiek slaat twee grote oranje ballonnen hoog boven de hoofden heen en weer. O ja, stand is 2-2. Nou, goed, dat zal wel.

Publiekslieveling

Maar na de rust komt toch de spanning; nu moet het gebeuren. Publiekslieveling in Utrecht is duidelijk Shanice van de Sanden. Zodra zij de bal krijgt, stijgt een luid gejuich op. Als zij wordt gewisseld, klinkt een luid applaus. De eerste spreekkoren laten van zich horen, voor het eerst deze avond: „Holland, Holland!”

Bij het derde Nederlandse doelpunt in de tweede helft barst het feest dan toch los. Een bierdouche vanaf de hoge tribune daalt op het publiek beneden in de zaal neer. Hier was iedereen voor gekomen, voor een feestje ter ere van de Nederlandse voetbalsters. Na de vierde goal van Oranje kan het niet meer stuk. Gesprekken worden kreten en kreten worden leuzen. De sfeer wordt jolig; als een Deense speelster van het veld hinkt met een pijnlijke blessure wordt er geroepen: „Afvoeren!” Maar het is scherts; later bij de huldiging krijgt het Deense team een beleefd applaus.

Polonaises

Na de wedstrijd staan Liede (21) en Xenia (17) na te praten, „Het was heel tof”, zeggen ze in koor. Ze hebben bijna alle wedstrijden van het EK gezien, sommige zelfs vanaf hun vakantieadres. Zelf voetballen Liede en Xenia niet. „Ik volleybal”, zegt Liede, „Zoveel rennen als die vrouwen bij het voetbal doen, dat zou ik niet kunnen.”

In de zaal staat Paulien Slaa (25) nog met zes geheel in het oranje uitgedoste vriendinnen te dansen. Polonaises van jonge mannen en vrouwen lopen joelend om hen heen, terwijl een diepe housebeat het commentaar bij de huldiging en interviews met speelsters op het scherm wegdrukt. Paulien voetbalt bij EDO Utrecht, vertelt ze schreeuwend om boven de muziek uit te komen. Ze heeft zelf ook bij Jong Oranje gevoetbald, zegt ze. Op haar achtste is ze begonnen met voetballen, in een jongensteam. „Gemengd spelen is het geheim van het succes van Nederland”, zegt ze. „En doorzetten.”

Maandag is in Utrecht de huldiging van de Europese kampioenen, dat wordt minstens weer zo’n groot feest.