‘Wij wisten al lang dat ze konden voetballen, nu de rest van het land ook’

Huldiging Oranjevrouwen

Park Lepelenburg in Utrecht was afgeladen vol voor de huldiging van Oranje, dat zondag het EK won. ‘Wij zijn niet bang want Lieke is erbij.’

De Oranje-internationals maken maandag een kleine tocht met de boot. Ze werden in Utrecht gehuldigd na het behalen van de Europese titel. Foto Olaf Kraak/ANP

Park Lepelenburg in Utrecht is afgeladen vol. Net voor de EK-winnaars van de boot komen, worden de hekken gesloten. „Ons Daniëlle dacht dat er geen mens komt”, grapt Ivonne Kox, de moeder van aanvallende middenvelder Van de Donk. „Moet je nou toch eens kijken!” Ze ziet het als een beloning voor al het harde werken. „Wij wisten al lang dat ze konden voetballen. Nu de rest van het land ook.”

De huldiging van het Nederlands elftal maandagavond in Utrecht is de climax na drie weken voetbalfeest. De Oranje Leeuwinnen braken door bij het grote publiek, spelers als Van de Donk zijn landelijke bekendheden geworden op de glorieuze weg naar de EK-titel, die zondag behaald werd in de finale die met 4-2 van Denemarken gewonnen werd.

„Ik wilde geen blikvanger zijn. Dat zou ten kosten van het proces gaan.”

Op de achtergrond

Assistent-bondscoach Foppe de Haan (74) is nog maar weinig in beeld geweest de afgelopen weken. „Ik wilde geen blikvanger zijn. Dat zou ten kosten van het proces gaan.” Hij geniet als stille kracht achter bondscoach Sarina Wiegman van het feest in Utrecht, maar probeert nog steeds in zijn rol op de achtergrond te blijven. „Het was wel even wennen. Ik ben veertig jaar hoofdtrainer geweest en heb nu een andere rol aangenomen. Meer assisterend. Dat is anders dan de baas zijn.”

Langs de verschillende ingangen van het park staan al ruim voor de hekken opengaan veel mensen te wachten. Er is plek voor twaalfduizend bezoekers. De vraag die al eerder rees – of dat wel groot genoeg is – heerst ook in het publiek. Mensen proberen vooraan bij de ingangen te komen, maar alles verloopt feestelijk en gemoedelijk. Om tijd te verdrijven zet een groepje om de paar minuten iets in. De wave, afgewisseld met ‘Wij zijn niet bang want Lieke is erbij’. De drukte bij de ingangen doet enkelen besluiten weer naar huis te gaan. „Dan kijken we maar op tv.”

Tegen de helling langs de gracht zit Marieke Wit met haar twee dochters. Ze is zelf voetbalster geweest, maar Lieke en Sasja zitten op hockey. De EK-finale keken ze zondag op een groot scherm in Amersfoort. Wit: „Vroeger had ik eerlijk gezegd wat moeite met kijken naar vrouwenvoetbal. Nu heb ik echt genoten. Ze speelden super.” Ook haar dochters keken iedere wedstrijd. „Zelfs op vakantie hebben we gekeken”, vertelt Sasja. Lieke is vooral fan van Lieke Martens. „Omdat ze Lieke heet. En omdat ze goed is.”

„Het helpt denk ik wel mee dat de mannen al een tijdje niks gepresteerd hebben.”

In de gracht

Bij de opstapplaats van Oranje – met goud afgezet – meren mensen hun sloepjes aan. Hans en Titia Beumer hebben een plek vlak naast de afstapplaats. „We zijn fervent sportfan en dit is een enorm knappe prestatie. In 1988 waren we er ook bij in Amsterdam, nu is het in onze eigen stad. Het is lekker weer en we hebben een boot. Dus waarom niet?”

Wesley Bouwmans en Jeffrey Bossenbroek, twee vrienden uit Utrecht, huurden een kano „speciaal om naar de dames te kijken”. Ze zijn onder de indruk van de ploeg. Dat er zo veel mensen naar de huldiging zijn gekomen, is volgens Wesley dan ook verdiend. „Het helpt denk ik wel mee dat de mannen al een tijdje niks gepresteerd hebben. We vieren nu eenmaal graag dingen samen als volk.”

Een aantal sfeerbeelden: