De befaamde tweede versnelling van Dafne Schippers is helemaal terug

Dafne Schippers is terug, zo voelde haar derde plaats op de 100 meter. Met dank aan coach Rana Reider, die de plaats heeft ingenomen van Bart Bennema en het vuur bij haar weer heeft aangewakkerd.

Robin van Lonkhuijsen/ANP

Londen. Brons dus. En Dafne Schippers zag dat het goed is. Ze is dik tevreden met haar derde plaats op de 100 meter bij de WK atletiek in Londen. De sprintster heeft haar oude niveau te pakken, dat voelt ze. Bijna jubelend: „Die tweede versnelling is terug, daar ben ik ontzettend blij mee.”

Schippers had haar befaamde acceleratie op de laatste vijftig meter node gemist. Vooral op de Olympische Spelen in Rio de Janeiro, waar ze zich nog wel naar een zilveren medaille op de 200 meter worstelde, maar verder was 2016 een prutjaar.

Nieuwe coach

De twijfel die aanvankelijk volgde op de keus voor de Amerikaan Rana Reider als nieuwe coach is inmiddels verdwenen. Schippers kreeg maar niet de bevestiging dat de hardere trainingsaanpak bij haar aansloeg. Heb geduld, het komt wel, was Reiders respons. Het lichaam moet wennen aan nieuwe impulsen, dat heeft tijd nodig. Hij kreeg gelijk, want zondagavond in Londen wipte de sprintster dankzij haar fameuze laatste versnelling op het podium.

Schippers zweert inmiddels bij de Reider-doctrine. Geen klachten meer over gebrek aan resultaat. Blij te moede:

„Ik voel dat de power terugkeert. Ik hoop dat gevoel straks op de 200 meter ook te voelen. Helaas verschoof bij de start van de 100 meter het blok een beetje waardoor ik niet goed druk kon zetten. Maar dan terug vechten tot een bronzen medaille, dat geeft een supergoed gevoel.”

Sensationele race

Beperkte klachten dus over een race die vrij sensationeel verliep. Niet de torenhoge Jamaicaanse favoriete Elaine Thompson werd kampioen, maar de Amerikaanse Tori Bowie, in 10,85 seconden. Ook een tikje verrassend: het zilver was voor de Ivoriaanse Marie-Josée Ta Lou in 10,86. De 10,96 van Schippers verbleekte daarbij lichtelijk, maar dat was haar zondagavond een zalige zorg. Daarvoor gloeide het brons te hevig.

Is de ‘nieuwe’ Dafne het resultaat van de ommekeer die Reider teweegbracht of moet daarin ook nog de hand van haar oude coach Bart Bennema gezien worden? Dat laatste zeker, want Bennema heeft haar gekneed en naar twee Europese en één wereldtitel begeleid, dat kan niet weggepoetst worden. Hij heeft Schippers gevormd als sprintster, hoe effectief Reiders aanpak ook mag zijn.

De uiteindelijke, moeizame wisselwerking tussen Bennema en Reider, evenals de volledige overgang van de sprintster naar de Amerikaan, blijft met vraagtekens omgeven. Van Schippers’ adviseur werd Reider vanaf april vrij plotseling haar enige coach. Daaraan vooraf ging een mysterieus proces van geven en nemen, van niet geven en niet nemen, en van opdringen en terugtrekken.

Ongebreidelde ambitie

In retrospectief kun je vaststellen dat Reider de beste sprintster die Nederland ooit heeft voortgebracht zich langzaam maar zeker heeft toegeëigend. De Amerikaan wekt sterk de indruk Schippers al vanaf zijn entree als bondscoach bij de Atletiekunie op het oog te hebben gehad. Als vakman herkende Reider haar potentie voor de sprint. Die sportvrouw past perfect bij zijn ongebreidelde ambitie.

Het verzoek haar te adviseren bij de relatief zwakke start was de koevoet die hij nodig had om zich tussen Bennema en Schippers te wrikken. Eenmaal lid van haar entourage bleek Schippers zeer ontvankelijk voor zijn vakmanschap en nam ze steeds minder aan van Bennema, die langzaam de grip op zijn pupil verloor.

Het in haar ogen chaotische olympische jaar 2016 dreef Schippers uiteindelijk volledig in de armen van Reider. Ze voelde zich opgejaagd door de grote belangstelling voor haar persoon. Schippers brak mentaal na de Olympische Spelen en wilde het nieuwe seizoen maar één ding: rust, regelmaat en iets nieuws. Het tolde in haar hoofd en ze wilde dat het stopte. Broer Derek werd haar manager met de afspraak dat hij de vele invitaties sterk zou filteren, zodat Dafne zich voornamelijk op haar sport kon richten. Die schil rond haar persoon doet de sprintster zichtbaar goed.

Nieuwe trainingsprikkels

Schippers had na acht jaar Bennema ook behoefte aan nieuwe trainingsprikkels. En die kon de vakman Reider haar geven, vond ze. Maar breken met Bennema, de man die haar heeft groot gemaakt, vond ze een te rigoureuze stap. Typisch Schippers, die besluiteloosheid. De atlete evalueerde het olympische jaar met als uitkomst, dat ze verder zou gaan met Bennema, maar Reider de baantraining voor zijn rekening zou nemen. Voor Bennema resteerde haar krachttrainingsprogramma en de planning van de wedstrijden.

In de praktijk bleek dat een allesbehalve gelukkige oplossing. Om nu te zeggen dat Bennema en Reider warm samenwerkten, niet echt. De Nederlandse coach voelde zich steeds vaker overbodig, met als dieptepunt in februari een interview van Schippers bij Ziggo TV, waar ze Bennema’s naam niet één keer noemde en Reider consequent haar coach noemde.

Dat viel verkeerd bij Bennema, die zich toch al voelde los gezogen van Schippers. Hij zag de samenwerking nog een maand aan om uiteindelijk tot de vaststelling te komen, dat deze driehoeksverhouding niet werkt. Bennema trok zich vervolgens terug om de begeleiding van Schippers volledig aan Reider over te laten.

Karakterologisch verschillend

Niet dat Bennema en Reider slaande ruzie hadden, integendeel. Zij respecteren elkaar als vakmensen, maar zijn karakterologisch heel verschillend. De nieuwe situatie is beter voor beiden. Bennema kan zich volledig concentreren op zijn primaire taak als bondscoach meerkamp en heeft in Nadine Visser een nieuw talent onder zijn hoede. De solist Reider kan zijn vakkennis kwijt bij Schippers.

Tot beider tevredenheid, want de Schippers vertelde zondag dat Reider haar voor de finale nog wel even wakker had moeten schudden. Een tikje schuldbewust: „Ik was er na de halve finale niet helemaal bij. Ik was te ontspannen. Rana heeft het vuur in mij weer naar boven gehaald. Een coach die zoiets kan, hoe fijn is dat?”