Column

Bolt en Gatlin, de sprint van de verkramping

Het koningsnummer van de atletiek is in minder dan tien seconden voorbij. Als kijker kom je ogen te kort om alle details goed te zien. Herhalingen doen hun werk; met chirurgische precisie worden de bewegingen van de sprinters ontleed.

Ik keek naar het hoofd van Usain Bolt.

Waar was de ontspanning op zijn gezicht?

Kenners roemen sprinters als ze tijdens de finale in staat zijn hun wangen losjes te laten schudden als zacht rubber.

Vooraf had Bolt nog grappen gemaakt met de WK-mascotte, collega’s, fans en natuurlijk met zijn allergrootste vriend: de televisiecamera. Na de knal uit het pistool merkte hij: ik moet vanavond hard werken. Een paar concurrenten lagen al een metertje voor en helemaal gerust op het snelle, tweede deel van zijn race moet Bolt niet geweest zijn.

In de laatste meters was het gezicht van de kampioen verkrampt. Zijn ogen keken benauwd opzij: er waren kapers op de kust voor het goud.

Ik keek naar de kop van Justin Gatlin?

Waar was de ontspanning op zijn gezicht?

Zacht rubber? Nee, de verbeten trekken van de Amerikaan deden denken aan strakgetrokken elastieken die op het punt stonden te knappen.

Van ontspanning tijdens inspanning was in deze finale geen sprake: er móést zoveel.

Bolt moest en zou van iedereen gloriëren in zijn losse stijl. Al ver voor de finish zou hij vast gaan lachen, zwaaien wellicht. Hij, het goddelijke icoon met zijn lange benen die pas ophielden bij de navel van andere sprinters.

Gatlin wilde per se revanche op het fluitende publiek in Londen dat hem niet op de baan wilde zien als atleet met een dubbel dopingverleden. De Amerikaanse sprinter heeft jaar in, jaar uit achter Bolt aangelopen en qua persoonlijkheid altijd in zijn schaduw gestaan.

Eén ding moet je Gatlin nageven; het is een doorzetter die het gif van zijn frustraties gebruikte om zich tijdens dit WK op scherp te zetten.

Zo werd het de sprint van de verkramping. Bolt kon niet meer zo heersen zoals vroeger, Gatlin liep niet op souplesse maar op woede.

Na de finish van de honderd meter – normaal toch een extatisch, masculien egomoment – zocht Bolt even naar de manier waarop hij als ‘verliezer’ afscheid moest nemen. Ondertussen spatte een bozige Gatlin uit elkaar van genoegdoening.

De twee sprinters vonden elkaar op de baan. Gatlin ging als een nederige ridder op zijn knieën. Bolt sloeg hem niet tot de nieuwe koning, daarvoor is Gatlin (35) ook te oud. Hij omhelsde de Amerikaan en feliciteerde hem met de winst.

Bolt beschermde een gehate dopingzondaar tegen het striemende fluitconcert en bewees daarmee – naast al zijn onwaarschijnlijk mooie sprints die hij liep – dat hij een van de allergrootste sportpersoonlijkheden van zijn generatie was.

Wilfried de Jong is schrijver en programmamaker.