Column

File na de finale

Vera Pauw is oud-international en oud-bondscoach en volgt voor NRC het EK voetbal voor vrouwen

22 september 2004. Ik heb mijn contract met de KNVB al getekend, maar moet de klus in Schotland nog goed afsluiten. Samen met mijn assistent, Ed Engelkes rijden we naar Tuitjenhorn. Nederland-Engeland staat op het programma, beide landen in ontwikkeling. Goed moment om nog een keer te kijken naar de selectie. Na lang zoeken vinden we het veld. Geen tribune, alleen een hek om het hoofdveld dat vanavond wordt geopend. De KNVB heeft de vrouwen van Nederland aangeboden dit heuglijke feit te vieren.

Een paar honderd mensen staan langs de lijn. We gaan aan de overkant staan. Niemand herkent ons nog. De doeken met de sponsornamen van de KNVB zitten hier en daar niet goed vast, zijn ook nog eens te hoog voor het hek. Ze hangen er hulpeloos bij.

Het is de nazomer en de dagen worden al wat korter. Het afgetrapte trainingsveld ligt tegen het hoofdveld aan. Gelukkig komen de veteranen het veld op sjokken om te trainen. De lichten worden ontstoken. Net op tijd. Met behulp van het kunstlicht van het trainingsveld kan de interland gelukkig net worden uitgespeeld, zonder was dit onmogelijk geweest.

O ja, Engeland won, 0-1. Ik draai me naar Ed: „Dit is het eerste dat we gaan veranderen, we spelen alleen nog maar in stadions. De jeugdteams kunnen voor dit soort promotiedoeleinden worden gebruikt. Voor het vrouwen A-team wordt het enige doel presteren!”

6 september 2009. Engeland-Nederland, halve finale EK. Een geplande prestatie en in relatieve anonimiteit er naartoe gewerkt. De NOS-verslaggever herinnerde me aan mijn off-the-record-uitspraak na de loting: „Wij halen de halve finale”.

In de 116de minuut scoort Engeland vanuit een corner, 2-1. Op onze eigen helft klootjanussen werd ons fataal. Toch, de beste ploeg ging naar de finale, het was goed. We konden verder bouwen, we waren de huiskamers ingeslingerd. Twee miljoen kijkers, zónder NOS-campagne. Een afgedwongen live-uitzending. De droom werd werkelijkheid. Eredivisie garanderen en buitenlandse contracten verdienen, zodat speelsters dagelijks op topniveau hun jeugdopleiding konden uitbouwen. Een goed stel, die groep van 2009. Het hoofd op het hakblok durven leggen, onconventioneel durven spelen, om die muur voor de toekomstige talenten open te breken.

3 augustus 2017. Nederland-Engeland, halve finale EK in eigen land. Een oranje zee in de Grolsch Veste. De volgende lichting van speelsters die vanaf 6 jaar een volledige jeugdopleiding hebben doorlopen en bijna allemaal in het buitenland prof zijn, schrijven historie. Met overmacht winnen zij, 3-0. De beste wedstrijd die het Nederlands elftal voor vrouwen ooit heeft gespeeld. Met Jackie Groenen die als eerste meisje niet voor het district meisjes, maar voor het district jongens Zuid 1 werd geselecteerd. Zij was een toptalent. En Lieke Martens, die op veertienjarige leeftijd net zo lang bij haar ouders zeurde dat zij 20 km verderop bij betere jongens kon voetballen. Omdat zij kampioen wilde worden.

Eerst zondag. Hoe lang zal de file na afloop zijn? Gisteren duurde het twee uur voordat 30.000 mensen in kolonne naar huis konden rijden. Ik reed daar ook tussen. Het volle stadion had ik me ingebeeld, jaren terug. Maar de kolonne auto’s tot de horizon raakte me nog meer. Het was 00:49 uur, zag ik op mijn dashboard.