Column

Toefje

Zie ze nu bij de AH staan. Klein en kwetsbaar als een toefje mokka. Nog steeds niet gewend aan herkenning. De frêle schouders hoog opgetrokken waardoor haar hoofd gehalveerd wordt. Maar wacht tot ze maandag op de WK-piste in Londen staat. Dan rijst ze op uit een pezig lichaam, het hoofd trots in de nek geworpen. Stralende ogen, lachende mond.

Nederland is present op de WK atletiek. Sifan Hassan is de topfavoriet op de 1.500 meter. Op de 5.000 kan ze ook aardig uit te voeten. Ze verkeert in de vorm van haar leven, kan zich zonder grootspraak meten met olympisch kampioen Faith Kipyegon uit Kenia en wereldrecordhoudster Genzebe Dibaba uit Ethiopië. Dat is voor een Nederlandse op zich al een klein wonder. Langere loopnummers worden gedomineerd door Afrika.

Pas als ze met de armen in de lucht over de meet komt, wordt Sifan Hassan vrolijk. Voor en tijdens de wedstrijd is ze een masker van contemplatie. In haar heupen geen gekke swing, de ogen beloken. Alsof ze liever niet gezien wordt.

Daar denken atletiekliefhebbers anders over. Hassan is niet alleen wereldtop, ze is ook nationaal rolmodel. Emancipatiepook voor haar multiculturele generatie. Haar talent voor ascese is onbegrensd. Ze gaat trainen in Portland en dat zie je terug in haar gracieuze loopstijl. Dat ze onlangs een persoonlijk record op de 800 meter scoorde, bracht haar niet in euforie. Hassan is even zakelijk als haar paardenkracht.

Van Dafne Schippers wordt in Londen ook veel verwacht. De sprintkoningin op de 100 en 200 meter heeft een reputatie. Medailleoogst wordt in haar geval gezien als logisch gevolg van aangeboren talent. Schippers is al lang niet meer het verlegen meisje dat wegkijkt voor de camera. Ze heeft de status van vedette omarmd. Anders dan Hassan geniet ze van publicitaire experimenten. Hassan is nog steeds VPRO, Schippers RTL. Ze is trouwens de crème de la crème van de Nederlandse atletiek. Haar kom je niet meer tegen als een toefje bij de AH.

Dat vrouwen het land dragen is oudtestamentisch. Dat vrouwen de Nederlandse sportnatie dragen is recenter. Zeker, vroeger waren er ook Inge de Bruijn en Nelli Cooman, maar vandaag is de weelde haast ondraaglijk. De finale van de Leeuwinnen op het EK voetbal is van een ongekende doorbraak. Oranje is voorlopig feminien, de mannen spelen als kneusjes en het is niet zeker dat bondscoach Dick Advocaat daar tijdig verandering in kan brengen.

Het internationale vrouwenwielrennen wordt al helemaal gedomineerd door onze Hollandse dames. Ook in zaalsporten doen de vrouwen het beter dan de mannen. Het heeft toch te maken met de hoge emancipatiegraad van de Nederlandse samenleving. Het succes van Sifan Hassan is daarin betekenisvoller dan de triomfen van Dafne Schippers. In België heeft olympisch kampioene Nafi Thiam voor een revolutie gezorgd. Ze is in alles koninklijker dan het vorstenpaar.

Londen wordt het afscheidsfeest van Usain Bolt en Mo Farah. Bolt is onvervangbaar als sprintkoning en als theatrale monstre sacré. In alles onweerstaanbaar, in snelheid, in rituelen, in plezier. Hij heeft Carl Lewis gedegradeerd tot meeloper. Zijn mythe verpulvert tot een hoopje as.

Bolt liet een vol stadion lachen, voor en na de wedstrijd. Vrolijk keuvelend in zichzelf alsof zijn sprintnummers een avondwandelingetje waren. Zijn afscheid doet pijn zoals dat van Johan Cruijff destijds ook pijn deed.