Engelse voetbalsters staan vrijwillig in de kou

EK voetbal

Geen land dit EK dat het voetbal voor vrouwen zo professioneel aanpakt als Engeland, tegenstander van Oranje in de halve finale.

Verdediger Laura Bassett in duel met de Portugese Suzane Pires.Foto Tobias Schwarz/AFP

Een groep mensen bewust opsluiten in een koelcel bij min 110 graden zou in veel opzichten een koelbloedige afrekening kunnen zijn. Maar de voetbalsters van de nationale ploeg van Engeland geloven juist dat het omgekeerde waar is: extreme kou bevordert hun fysieke welzijn.

De speelsters, die donderdag in de halve finale tegen Nederland spelen, betreden tijdens dit EK zo’n vier keer per week een mobiele koelcel, die wordt voorgereden bij hun hotel. Gehuld in korte broek en bh, met handschoenen aan en een kapje voor hun mond, brengen de vrouwen twee tot drie minuten in de vrieskou door. Doel van de behandeling, cryotherapie genaamd, is dat afvalstoffen in de spieren worden afgevoerd door de versnelling van de bloedsomloop, die tot stand komt vanuit een aangewakkerd alarmsignaal in de hersenen. De eigenaar van de wagen, Roderic Harm van de Cryo Company, moest een exclusieve deal met de Engelsen sluiten. Andere landen mochten hem niet inschakelen. „Alternatieven zijn er niet”, zegt hij. „Naast mijn wagen is er in Nederland nog maar één plek waar je deze therapie kunt volgen.”

Progressieve geesten

Het lijkt geen toeval dat uitgerekend de Engelsen deze therapie ondergaan. Geen land op dit EK lijkt vrouwenvoetbal zo professioneel aan te pakken als Engeland. Progressieve geesten stuwen de sport vooruit, de financiën zijn naar behoren en het niveau van zowel de nationale ploeg als de Engelse competitie stijgt.

Sinds de derde plek op het WK van 2015 beseffen bondsbestuurders dat hun investeringen in de sport daadwerkelijk renderen. Met bijna 16 miljoen euro overtreft de FA ruimschoots de investeringen van zowel Frankrijk als Duitsland, de enige Europese landen die hoger staan op de wereldranglijst. Duitsland (2) en Frankrijk (3) liggen echter al uit het toernooi, terwijl de Engelsen (5) op hun eerste toernooiwinst ooit jagen.

Van het budget gaat een groot deel naar de dertig beste voetbalsters van Engeland. De FA betaalt hun een basissalaris van minimaal 25.000 pond (27.960 euro), zodat ze zich louter op voetbal kunnen richten. De Nederlandse international Daniëlle van de Donk, die net als Vivianne Miedema en Sari van Veenendaal bij Arsenal speelt, zei eerder in Trouw dat het een gemis is dat de KNVB dit niet biedt, waardoor internationals die in Nederland voetballen er nog een baan bij hebben. Rechtsback Desiree van Lunteren werkt bijvoorbeeld in een sportzaak.

In Engeland komt de bondsvergoeding boven op het salaris dat de Britse internationals bij hun club verdienen – zo’n 20.000 pond, aldus de Engelse federatie voor profvoetballers. De bestbetaalde speelsters in de Women’s Super League verdienen zo’n 65.000 pond per jaar. Voorwaarde bij een centraal contract is wel dat de speelsters in Engeland blijven spelen, zodat het niveau in de competitie gewaarborgd blijft. „Ik weet niet of ik het met die voorwaarde eens ben”, zegt Minke Booij, manager vrouwenvoetbal bij de KNVB. Maar los van die dwangmatige voorwaarde, noemt ze de Super League een geweldige competitie. Met name vanwege de grote partners die de FA aan de competitie heeft verbonden. Voorheen verkocht de FA sponsorpakketen gezamenlijk – wie de mannen sponsorde, steunde automatisch de vrouwen – maar nu zijn dat aparte deals, opdat bedrijven bewust kiezen voor vrouwenvoetbal. Met Continental, Nike, BT Sport en Opel als huidige sponsors hebben ze geen kleine namen.

Waar de NOS de samenvatting van één eredivisieduel uitzendt, zaterdagavond laat, worden wedstrijden in Engeland al volop live uitgezonden. „De Super League heeft mediadeals afgesloten van een grootte die wij hier niet kennen”, zegt Booij.

Saillant genoeg heeft het vrouwenvoetbal in Engeland zich moeten hervinden. Want toen de Eerste Wereldoorlog aanbrak en mannen naar de loopgraven togen, hielden de vrouwen, die samen de (munitie)fabrieken runden, het moraal op peil door te voetballen. Hoewel fabrieksteams soms wel vijfduizend toeschouwers trokken, besloot de FA vrouwenvoetbal in 1921 te boycotten, tot 1971.

Tegenwoordig is voetbal met 1,3 miljoen beoefenaars de grootste teamsport onder Engelse vrouwen en wordt de Super League een van de interessantste competities om te spelen. Mede doordat de FA de Super League onder de aandacht blijft brengen. De bond stelde bij elke club een speelster aan als ambassadeur om de competitie via sociale media te promoten, via inkijkjes in hun levens.

Via zulke filmpjes was vorige week te zien hoe de speelsters de vrieskou opzochten op de parkeerplaats van hun hotel. „Oh my God”, stamelden de vrouwen toen ze arctische ruimte uitstapten. Toch hebben ze het ritueel nog vele keren herhaald. Afzien hoort bij topsport.