En nu: nog één keer Denemarken

EK voetbal

De Nederlandse vrouwen verslaan in de halve finale Engeland met 3-0. In de finale nemen ze het zondag op tegen Denemarken.

Vivianne Miedema (9) in gevecht om de bal. De spit s maakte voor rust de openingstreffer voor Nederland tegen Engeland. Foto DANIEL MIHAILESCU/AFP

Sinds donderdagavond is het idee dat de Oranje Leeuwinnen maandag ronddobberen op een feestschuit in de grachten zo vreemd niet meer. Dankzij de 3-0 zege op Engeland is Nederland nog één overwinning verwijderd van de voltooiing van zijn EK-droom. De volgende opponent is Denemarken, waarvan eerder dit toernooi al werd gewonnen. Eeuwige roem lonkt.

Misschien gierde de spanning donderdagavond door hun lijf, maar als dat al zo was, slaagden de speelsters er vakkundig in hun zenuwen de baas te blijven. In Enschede speelde Nederland van begin af aan met het zelfvertrouwen dat heel dit EK al van de ploeg spat. Maar één ploeg speelde combinatievoetbal en dat was Oranje, zoals vrijwel elke opponent dit EK verbleekt bij het spel van het thuisland.

Al na twintig minuten was het raak. De voorzet van Jackie Groenen was mooi, maar de kopbal van Vivianne Miedema nog fraaier. Een perfecte exercitie in meetkunde, uitgevoerd in koelen bloede. Een wereldgoal.

Kabaal in het stadion

De treffer leidde in het stadion tot zoveel kabaal dat je kon vermoeden dat de avond toen al niet meer stuk kon, maar die vreugde was voorbarig. Al was het maar doordat Sherida Spitse twee minuten later ternauwernood voorkwam dat het 1-1 werd. Op de doellijn tikte ze de bal via de paal weg.

Behalve voor de speelsters gold dat ook voor alle mensen in het stadion, waar ruim 27.000 toeschouwers gezamenlijk een record vestigden. Nooit eerder trok een duel tussen vrouwen in Nederland zo’n groot publiek. Inclusief blaaskapel, voetbalfolklore op zijn Hollands.

Dat het record in de Grolsch Veste werd gevestigd was misschien wel geen toeval. Hier regeerde ooit Joop Munsterman, de voormalige baas van FC Twente die zich deze week nog maar eens profileerde als een van de grondleggers van het Nederlandse vrouwenvoetbal. Hij voelde zich jaren geleden uitgelachen toen hij de vrouwentak van FC Twente omhoogstuwde, door de gemeente en andere clubs, maar zal donderdag hebben gegniffeld bij de aanblik van de uitpuilende Veste. Munsterman benadrukte immer dat profclubs de helft van hun verzorgingsgebied niet konden negeren.

In het verlengde van zijn denkbeeldige lange neus was het ook onmogelijk om het enthousiasme voor de Oranje Leeuwinnen te negeren. Eerst die massale optocht van duizenden supporters van de binnenstad naar het stadion, daarna die op voorhand al spectaculaire halve finale, in een decor waar de speelsters hun leven lang van hebben gedroomd.

De Leeuwinnen hadden zich vooraf voorgenomen niet mee te gaan in het Engelse powervoetbal, zoals verdediger Anouk Dekker het omschreef. Daar lag het gevaar, dat het beuken werd, doordat de Britten het grove geschut niet schuwen. De Nederlandse speelsters, lichtvoetiger als ze zijn, proberen de duels juist te vermijden. Zo snel combineren dat het niet aankomt op spierkracht, wat ook donderdag vaak lukte.

Voetbalvernuft

Toch deinsde de ploeg niet terug voor vechtvoetbal als het moest. Vooral buiten het oog van de scheidsrechter zochten de speelsters de grenzen van het toelaatbare op. Zag rechtsback Desiree van Lunteren, die haar opponent bij meerdere hoge ballen uit evenwicht bracht wanneer de scheidsrechter niet keek. Slimmigheidjes. Voetbalvernuft.

Het idee was ook dat het tegen de Engelse ploeg weleens zou kunnen aankomen op zulke details. Want zelfs in bloedvorm had Nederland veel te duchten van de Britse opponent. Niet alleen doordat de Lionesses in 2015 derde werden op het WK, maar ook door het niveau in de Engelse Super League, die steeds meer wegheeft van de Premier League voor mannen: dankzij opgedreven salarissen wordt steeds meer buitenlands talent geabsorbeerd.

Maar donderdagavond regeerde niettemin maar één land: Nederland. Na een uur spelen viel het tweede doelpunt van Daniëlle van de Donk, die de bal beheerst over de Engelse keepster Siobhan Chamberlain wipte. Erna combineerde Nederland met nog meer vertrouwen, zonder dat de Engelsen de kans kregen om zich terug te vechten in de wedstrijd. De Britse bondscoach Mark Sampson moet de wedstrijd radeloos hebben gadegeslagen. Wat zijn tactisch plan ook was, er kwam weinig van terecht. Lieke Martens maakte nog 3-0.

Wat rest is nog één allesbeslissende wedstrijd, tegen Denemarken, zondag opnieuw in Enschede. De speelsters overnachten dit hele toernooi al in hun zelfverkozen bedden in Zeist, maar vanwege de lange reisafstand zullen ze tot en met zondag in het Oosten verblijven. Niets mag hen nog afleiden van de wedstrijd van hun leven.