Recensie

Village People blijven een baken van stoere geiligheid

Bijna veertig jaar geleden werden de Village People beroemd met de hit ‘Y.M.C.A.’. Van live optredens maakt de band nog steeds een feest van verbroedering.

De Village People. Foto Andreas Terlaak/Lumen

Vijftig jaar Sgt. Pepper, veertig jaar Never Mind The Bollocks, dertig jaar The Joshua Tree. Nog net voordat het de natte zomer van melancholiek treuren om voorbije tijden kon worden, waren daar de Village People. De grote hit ‘Y.M.C.A.’ van de discogroep uit New York stamt uit 1978 en als er iemand volgend jaar nog iets te vieren wil hebben, vier dan het veertigjarig jubileum van deze tophit.

Want wat een mooi feest van verbroedering en seksuele verdraagzaamheid maken de indiaan, de politieman, de bouwvakker, de leernicht, de soldaat en de cowboy nog altijd van hun verheffende liedjes.

Opgezet als een boyband avant la lettre bepaalden de Village People samen met Donna Summer en de Bee Gees het geluid van het vrijgevochten discotijdperk. Aids bestond nog niet en seksuele vrijheid werd tot in de hitparade bevochten, los van de komische werkelijkheid dat de politieman (Victor Willis) en de biker (Glenn Hughes, inmiddels overleden) helemaal niet gay waren. Songs als ‘In The Navy’ en ‘Macho Man’ zijn nog altijd bakens van stoere geiligheid bij hun gelikte optredens. In Paradiso toonden ze de soepele samenwerking van getrainde musicalacteurs en de drie authentieke bandleden die alle turbulentie na 65 miljoen verkochte platen overleefden.

De onverminderd sterke leadzanger Victor Willis (66) keerde onlangs terug bij de band, na 35 jaar waarvan hij (de politieman!) een groot deel in de gevangenis doorbracht. Felipe Rose (61) is een authentieke native American met een Sioux-achtergrond, die zijn veren met trots draagt als middelpunt van de strakke dansroutines. De grootste held van dit zestal is de zeventig-jarige soldaat Alex Briley, die in Paradiso een hartverscheurend mooie falset zong in gay anthem ‘(You Make Me Feel) Mighty Real’.

De Village People hadden de soul, de energie en de songs om de tent op zijn kop te zetten. „Wij zijn een feestband,” zei de cowboy, „jullie zijn het feest. Laten we samen trouwen.” Gay Pride kan zich geen betere ambassadeurs wensen.