Recensie

Stroperige nachtmerrie die door je hoofd blijft spoken

Arthousehorror

In het benauwende ‘The Eyes of My Mother’ snijdt hoofdpersoon Francisca haar slachtoffer op maat. Je voelt onwillekeurig voor haar, waardoor je de film niet uit je hoofd kan zetten.

Olivia Bond als de kleine Francisca

Zwart-wit gefilmd in een lugubere slaapwandelsfeer. Met pikzwart bloed dat steeds net even buiten beeld vloeit, of op grote afstand van de camera.

The Eyes of My Mother is een benauwend specimen van de golf artistieke horror die in Nederland te weinig in de bioscoop is te zien. Over Francisca, die opgroeit op een geïsoleerde boerderij. Haar Portugese moeder, een gewezen chirurg, leert haar koeienogen te ontleden. Tot de verknipte Charlie arriveert en de moeder aan vivisectie onderwerpt. Francisca’s stille vader slaat hem bij thuiskomst buiten westen en ketent hem in de schuur vast. Waarom vermoordde je haar, vraagt Francisca hem daar. „Omdat het geweldig voelde”, giechelt Charlie.

Achttien jaar later ligt de moordenaar nog altijd aan de ketting, overdekt met zweren. Francisca’s enige vriend: ze heeft zijn ogen en stembanden verwijderd. Heel secuur, met moeders scalpel. Francisca is nu een vrouwelijke Ed Gein, op haar eigen manier liefdevol richting haar slachtoffers en hun organen die ze in de koelkast bewaart. Je voelt onwillekeurig iets voor haar: ziek van eenzaamheid en verlatingsangst, snakkend naar gezelschap. Maar alleen op haar voorwaarden: Francisca snijdt haar gezelschap op maat.

Met zijn melancholieke score van fadomuziek is The Eyes of My Mother een stroperige nachtmerrie die je de volgende ochtend maar niet uit je hoofd kan zetten, ook al ben je de details vergeten. Een knap, stijlvol debuut van de New Yorker Nicolas Pesce.