Cultuur

Interview

Interview

Kumail Nanjiani en Zoe Kazan die zijn geliefde speelt in The Big Sick

‘Ik was een beetje een zak’

Kumail Nanjiani en Emily Gordon

Het paar verwerkte hun eigen, ingewikkelde liefdesverhaal in romcom The Big Sick. „Ik was eerlijker tegenover jou dan tegenover mijn ouders.”

De uit het leven gegrepen romantische komedie The Big Sick was een grote publiekshit tijdens het Sundance Festival eerder dit jaar. De film werd tijdens het festival aangekocht door filmstudio’s Amazon en Lionsgate (voor 12 miljoen dollar) en draait inmiddels met succes in de Amerikaanse bioscopen. Komiek Kumail Nanjiani speelt zelf de hoofdrol in de autobiografische film, die is geproduceerd door Judd Apatow. Nanjiani schreef het scenario met zijn vrouw, Emily Gordon. Haar rol wordt gespeeld door Zoe Kazan.

Het verhaal: Kumail en Emily raken na een one night stand steeds meer verliefd op elkaar, maar ondertussen doet Kumail zich bij zijn ouders nog steeds voor als de ideale Amerikaans-Pakistaanse zoon, die is voorbestemd voor een gearrangeerd huwelijk. Zijn ouders nodigen daartoe voortdurend Pakistaanse meisjes uit als potentiële huwelijkskandidaten. Emily zet een punt achter de relatie, maar alles verandert als ze onverwacht ernstig ziek wordt door een virusinfectie en in coma raakt.

Kumail Nanjiani en Emily Gordon – spoiler alert: inmiddels al bijna tien jaar getrouwd – zijn naar Nederland gekomen om The Big Sick te promoten en de Nederlandse première van de film bij te wonen in het Rotterdamse Kino. In een Amsterdams hotel voeren ze gesprekken met de pers.

In de film vindt Emily op zeker moment een doos met foto’s van Pakistaanse meisjes die de ouders van Kumail voor hem hebben uitgezocht. Heel pijnlijk. Is dat echt zo gegaan?

Emily Gordon: „Nee, dat is niet zo gebeurd. Kumail was in werkelijkheid veel eerlijker tegenover mij over de situatie. Hij liet me duidelijk weten dat we eigenlijk geen toekomst hadden, omdat hij met zijn familie in dat hele ingewikkelde proces zat. Daar is hij tegenover mij altijd open over geweest.”

Kumail Nanjiani: „Tegenover jou wel, maar zeker niet tegenover mijn ouders.”

Emily: „We hebben de scène met de foto’s bedacht, om de situatie zo goed mogelijk te dramatiseren. Maar we hebben die foto’s ook niet zomaar verzonnen, want er werden inderdaad steeds foto’s uitgewisseld.”

Kumail: „Ik kreeg die foto’s per e-mail. Ik heb ze nog steeds. Maar die heb ik je pas jaren later laten zien, in de tijd waarin we trouwden.”

Emily: „Ik ben enorm blij dat ik de foto’s niet eerder heb gezien, want er zaten heel knappe, leuke meisjes bij.”

In hoeverre is de film op de werkelijkheid gebaseerd, uitgedrukt in procenten?

Kumail: „Toevallig hadden we het daar laatst over. Ik zou zeggen: 65 procent van de film is accuraat. Op dat percentage kwamen we ongeveer uit. De grote lijnen zijn gebaseerd op de werkelijkheid. Maar we hebben er dingen bij verzonnen, om scènes grappiger of dramatischer te maken.”

Emily: „In emotioneel opzicht moest alles kloppen. Maar verder was het belangrijk dat we ons vrij voelden om het verhaal te bewerken en aan te passen voor de film. Dat iets in werkelijkheid is gebeurd, is op zich nog geen goede reden om het ook in de film op te nemen.”

Kumail heeft in de film een soort muur opgetrokken tussen hoe hij bij zijn familie, en hoe hij daarbuiten leeft. Is dat kenmerkend voor kinderen van migranten?

Kumail: „Dat denk ik wel. Als kind van migranten ben je voortdurend aan het schakelen tussen verschillende identiteiten. Ik heb zelf ook lang zo geleefd: dat ik in verschillende situaties steeds een andere persoon was. Je gedraagt je bij vrienden naar de normen van de dominante cultuur van het land waarin je leeft. Je wilt geen buitenbeentje zijn en niet benadrukken dat je een andere afkomst hebt. Maar bij je ouders is dat juist andersom. Dat kan behoorlijk ingewikkeld zijn.”

Eigenlijk is Kumail in de film aanvankelijk nogal een egoïstische zak.

Emily: „Ja!”

Kumail: „Hij is niet iemand die er bewust op uit is om wie dan ook kwaad te doen of leed te berokkenen. Hij wil de problemen juist zoveel mogelijk uit de weg gaan en laat heel weinig van zijn emoties zien. Maar juist daardoor doet hij de mensen om zich heen pijn. Hij richt echte schade aan bij mensen door moeilijke beslissingen steeds voor zich uit te schuiven en geen keuzes te willen maken. Dat heeft iets zakkerigs, ja.”

De film staat vrij neutraal tegenover gearrangeerde huwelijken.

Kumail: „De film is niet tegen wat dan ook. Voor veel mensen is een traditioneel, gearrangeerd huwelijk een optie die voor hen goed uitpakt. Het enige wat we met de film wilden laten zien, is dat mensen meerdere opties hebben.”

Emily: „Voor Kumail en ook voor het personage in de film werkte het niet. Maar voor andere mensen zou het wel kunnen werken. We wilden daar zeker niet neerbuigend over doen.”

Het is ook niet zo dat de westerse gebruiken rond de liefde altijd zo fantastisch uitpakken.

Emily: „Zeg dat wel. De scheidingspercentages zijn echt krankzinnig. Bijna de helft van alle huwelijken in de Verenigde Staten eindigt in een scheiding.”

Kumail: „Sommige stellen gaan al in relatietherapie als ze drie, vier maanden bij elkaar zijn. Dan kun je volgens mij veel beter gewoon uit elkaar gaan.”

In de film is het geaccepteerd dat Kumail eerst uitgaat met Amerikaanse meisjes, als hij later maar trouwt met een Pakistaanse. Voor Pakistaans-Amerikaanse meisjes ligt dat misschien anders. Had je dat niet ook willen laten zien?

Kumail: „In alle culturen van de wereld wordt opstandigheid van mannen eerder geaccepteerd dan van vrouwen. Mannen hebben het gemakkelijker dan vrouwen. Dat is overal zo.

„Ik zou dolgraag een film willen zien over dit onderwerp vanuit het perspectief van een Pakistaans-Amerikaanse vrouw, van een moslima. Verhalen met een Pakistaans-Amerikaanse invalshoek zijn sowieso heel schaars in de filmwereld. Een film zoals de onze is echt een uitzondering. Maar het zou nog uitzonderlijker zijn om het verhaal te horen van een Pakistaans-Amerikaanse vrouw.”