Column

Gun je laptop ook eens een dagje strand!

Deze zomer bespreekt NRC-redacteur Ykje Vriesinga methodes om beter te werken. Vandaag: werken op locatie.

Illustratie studio NRC

Ik sjees over de snelweg. Een dubbele regenboog straalt aan de horizon. Blij schreeuw ik door mijn auto: „Yeah! Vrijheid!” Op de passagiersstoel ligt mijn laptop. Achterin mijn surfplank en mijn vliegers. Ik ga een dagje schrijven aan het strand, om daarna te gaan kitesurfen op de golven.

Ik ben geïnspireerd door techbedrijf Bynder. Zij gooien deze week wereldwijd hun kantoren dicht en dwingen al hun personeel om buiten de deur te gaan werken. Het idee is dat iedereen fris en bevlogen terugkomt. Dat lijkt me ook wel wat, werken in het wild.

Ooit dacht ik dat kantoren compleet zouden verdwijnen. Dankzij steeds sneller internet zouden we toch niet meer samen hoeven te hokken in hetzelfde gebouw?

Lees meer over verplicht out of office: Dit zijn de voordelen van op afstand werken.

Ik stelde me een wereld voor waarin we massaal thuis en in cafés zouden werken. Waarin we lunchten met onze kinderen of onze buren. Waarin we binnen een minuut overschakelden van arbeid naar vrije tijd. Collega’s, die zag je alleen nog op borrels.

Maar het kantoor blijft als een magneet aan ons trekken. Zelfs zzp’ers, vrij om te gaan en staan waar ze willen, kruipen bij elkaar in collectiefjes. Komt denk ik doordat we sociale dieren zijn. Net als de oermensen die we ooit waren, jagen we graag samen met de rest van de roedel.

Dat is ook niet erg. Het fijne aan het moderne werken is dat je niet hoeft te kiezen tussen een leven binnen of buiten de muren van een kantoor. Sterker nog, de kracht ligt volgens mij in de afwisseling. Zo ga je van beide opties de unieke voordelen waarderen.

Ik strijk neer in een strandtent in Wijk aan Zee, met uitzicht op de vrachtschepen en veerboten. Weer eens wat anders dan de bekende gezichten van mijn collega’s.

Ik werk serieus, maar soms voel ik een vlaag vakantie

In plaats van de groene thee die ik iedere dag drink, bestel ik een watermeloensap met munt. Kleuters en honden scharrelen door de zaak. In de spelletjeskast vind ik een prachtig boek, waar ik passages uit lees tijdens mijn micropauzes. Ik werk serieus, maar soms voel ik een vlaag vakantie.

Deze dag zit vol kleine verrassingen. Toch, perfect is het niet. Het internet is een stuk langzamer dan je in 2017 zou verwachten. En waar ga ik rustig bellen als er binnen muziek is en het buiten windkracht zes waait?

Langzaam begin ik te mijmeren over de redactieruimte van NRC. Ik mis de in alle mogelijke posities verstelbare bureaustoelen. De stapel internationale kranten en het gratis fruit. Ja, zelfs het geklaag over de kwaliteit van de bedrijfslunch.

Tegen vijf uur vraag ik me af of mijn excursie wel de moeite waard is geweest. De hele dag zie ik mensen over het strand lopen, maar zelf zit ik vast achter mijn scherm. Haasten voor een deadline blijft haasten voor een deadline, waar ik dat ook doe.

De twijfel verdwijnt zodra ik klaar ben met schrijven en mijn laptop dichtklap. Een paar stappen later sta ik met mijn voeten in het zand. Ik trek mijn surfpak aan, pak mijn plank en vlieger. Hup, de golven in.

Het avondlicht is prachtig. Na een tijdje opwarmen zet ik me af van het water. De vlieger trekt me de lucht in. Ik zweef over de zee. De werkdag waait weg.

Heb jij ook weleens zand tussen je toetsenbord? Reageer en deel tips in de comments hieronder. Op nrc.nl/watwerkt vind je ook alle eerdere columns van Ykje Vriesinga.