Recensie

Een zinderend lesje ‘psychoanalyse in de film’

Thriller

‘L’amant double’, de nieuwe film van François Ozon, is een onderhoudende thriller, maar voelt wel te gemakkelijk. De personages boeien niet echt.

Jérémie Renier en Marine Vacth als psychiater en ex-patiënt in ‘L’amant double’.

L’amant double opent met de binnenkant van een vagina die verandert in een huilend oog. De soberheid van zijn vorige film, Frantz, heeft François Ozon weer opgeborgen in deze erotische thriller over seks, voyeurisme, dubbelgangers en narcisme, gebaseerd op een verhaal van Joyce Carol Oates.

De vagina waaruit de film vertrekt is die van ex-model Chloé (Marine Vacth). Ze lijdt aan onverklaarbare buikpijnen. De psychiater (Jérémie Renier) die haar daarvan af moet helpen, ontwikkelt gevoelens voor haar en zij voor hem. Maar haar nieuwe geliefde blijkt een tweelingbroer verborgen te houden. Die biedt elders in de stad psychische hulp; via sadomasochisme.

L’amant double voelt als een zinderende cursus ‘psychoanalyse in de film’ met beelden van spiegels, wenteltrappen en verwijzingen naar andere filmmakers die zich ooit lieten inspireren door Freud en Lacan. Jammer genoeg lijken ook Ozons personages wat op cursusvoorbeelden, behalve hun seksuele fantasieën boeien ze niet echt.

Ozons thriller is opwindend en onderhoudend, maar voelt tegelijk te gemakkelijk, zelfs voor camp. Zo werkt Chloé als zaalwachter in een museum vol viscerale kunst met af en toe een foto van uitwaaierend (menstruatie)bloed. Provoceren doet Ozon minder met de voorbinddildo die tevoorschijn wordt gehaald, dan met de suggestie dat als een vrouw ‘nee’ zegt, ze eigenlijk ‘ja’ bedoelt. Vooral als ze psychisch niet stabiel is.