Recensie

Droogkomische roadtrip van idealist met zelfmoordneiging

Tragikomedie

De 17-jarige Vincent is levensmoe; hij wil uit idealisme zelfmoord plegen omdat hij de planeet niet verder wil vervuilen. Kan regisseur Van Rompaey coming-of-ageverhaal en engagement samenbrengen?

Spencer Bogaert als de suïcidale Vincent.

Vincent is het Vlaamse broertje van Monk, het kleine hypochondertje uit de gelijknamige Nederlandse jeugdfilm die met zijn suïcidale familie een tragikomische roadtrip onderneemt. Ook de 17-jarige Vincent is levensmoe. Na zijn zoveelste poging verzucht zijn zus tegen het alarmnummer dat ze „weer” een noodgeval hebben. Maar Vincent wil niet zomaar een einde aan zijn leven maken: hij is een zelfmoordenaar uit idealisme. De opwarming van de aarde baart hem zoveel zorgen dat deze Al Gore junior, zoals zijn familie hem noemt, de planeet niet verder wil vervuilen.

Het is een gewaagd uitgangspunt.

Niet alleen moest regisseur Christophe Van Rompaey (bekend van Aanrijding in Moscou uit 2008) het evenwicht zien te bewaren tussen de ernst van de thematiek en de humor die hij in de overdrijving zocht. Ook moest hij gedurende de film iets aanvangen met dit tekentafelpersonage (geweldig concept op papier, maar hoe breng je hem tot leven?).

Dat werd een reis met zijn flamboyante tante naar Parijs, op naar de klimaattop. Het is een charmant gegeven, maar onttrekt zich niet aan een zekere voorspelbaarheid. Van Rompaey is een meester in het schrijven en regisseren van droogkomische situaties, maar de onbalans tussen coming-of-ageverhaal en engagement weet hij daarmee niet te verdoezelen.