Recensie

Bitter feelgooddrama over blinde Libanese zanger

Drama

Documentairemaker Vatche Boulghourjian maakt in zijn speelfilmdebuut ‘Tramontane’ invoelbaar hoe het is om in een door conflicten verwoest land als Libanon te leven.

Barakat Jabbour als Rabih in Tramontane

Het is een even effectieve als versleten metafoor: letterlijke blindheid voor iets wat we figuurlijk niet kunnen zien. Zoals in het geval van de Libanese film Tramontane. De volkomen onzichtbaarheid van de recente geschiedenis in Libanon (burgeroorlog in de jaren zeventig, vooruitgeschoven slagveld in de strijd tussen Israël en de PLO in de jaren tachtig, semi-bezetting door Syrië in de jaren negentig tot 2005 en tegenwoordig opvang voor ruim een miljoen Syrische vluchtelingen) was voor documentairemaker Vatche Boulghourjian de aanleiding voor zijn speelfilmdebuut Tramontane.

Hoe weet je wie je bent als de geschiedenisboeken ophouden in 1975 omdat niemand het met elkaar eens is wat er daarna in moet staan?, vroeg hij zich af. En wat nou als je een kind van na die tijd bent, wie ben je dan? Zeker als je blind bent en ook nog eens niet kan zien wat er op je geboorteakte staat? Hoe weet je dan wat je identiteit is? Boulghourjian verweefde klassieke thema’s in een bitter feelgooddrama over blinde zanger en muzikant Rabih die voor een visum voor een Europese tournee op zoek moet naar zijn geboorteakte. Zijn tocht leidt hem door bureaucratie als vorm van ontkenning, en steeds dieper in de geschiedenis. De muziek brengt uiteindelijk licht.