Mijn eigen soapopera

Schrijver herleest deze week zijn puberdagboek. Deel 1: gevoel voor drama

Geen van mijn vrienden kan zich herinneren wat zij in hun puberdagboek schreven: twee gooiden het weg, één heeft het verbrand, een vierde voerde het aan de papierversnipperaar. Toen ik onlangs bij toeval mijn eerste dagboek terugvond, achterin een kast, onderin een doos, op de zolder van mijn opa, begreep ik waarom.

Het is ondraaglijk om te lezen, tenzij ik de schrijver zie als iemand anders dan mijzelf: een 12-jarig monster dat met veel gevoel voor drama en zonder enig gevoel voor humor schittert in zijn eigen op Beverly Hills 90210 geïnspireerde soapopera.

Vastbesloten om uit zijn puberteit te halen wat erin zit, vinkt de auteur in 90 bladzijden alle tienerthema’s af: drugs, opstandigheid, ontluikende liefde, een gebroken hart en een existentiële crisis.

We ontmoeten hem voor het eerst in de week waarin 34 leden van een militair orkest omkomen bij een vliegtuigongeluk op Eindhoven Airport (weet ik omdat ik dat gegoogled heb), op een parkeerplaats naast de Gamma in Schiedam, huilend in een auto, tijdens een regenstorm.

Terwijl zijn moeder binnen spaanplaat koopt, komt De Jonge Raoul in de auto „even tot zichzelf”. Het is 15 juli 1996 en vandaag begint de rest van zijn leven.