Ze blonk uit zonder op te vallen

Hester Jelgerhuis (1975-2017) was veelzijdig en daardoor lastig samen te vatten. „Ze bleef nooit aan de veilige kant, maar kreeg iedereen mee.”

Hester Jelgerhuis, rechts in Argentinië, waar zij een berg in de Andes beklom.

Hester Jelgerhuis had al jong het gevoel dat ze niet oud zou worden. Toen ze begin deze maand op 42-jarige leeftijd overleed aan een hersentumor, waren er daarom genoeg onuitgevoerde plannen, maar geen gevoelens van ‘hadden we maar’. Een verklaring is er niet, maar typisch is het wel, vertelt haar partner GJ van Pijkeren. „Hester had altijd een hele sterke intuïtie waar ze op kon varen.” Achteraf zou je kunnen zeggen dat die intuïtie hun leven heeft beïnvloed. „We hebben bijvoorbeeld bewust geen kinderen gekregen. En niet al onze tijd alleen in werk geïnvesteerd, maar ook in andere mensen en elkaar. We hebben veel mooie reizen gemaakt.”

Het waren haar vrienden die het initiatief namen om Hester, in de vorm van een necrologie, een eerbetoon te geven. Misschien wel het meest omdat het nooit in haar op zou komen dat zelf te doen. „Ze is een bescheiden vrouw, die met haar passie, doorzettingsvermogen en werklust in haar leven ongelooflijk veel bereikt heeft”, schreef vriendin en collega Christien Bok in een mail aan NRC vlak voor Hesters overlijden. „Wat zouden we dat graag delen, die impact die ze heeft.”

Hester Jelgerhuis werkte voor het onderwijs. Eerst voor de Universiteit Utrecht, de laatste jaren als zelfstandige voor verschillende organisaties. Haar werk was veelzijdig en daarom lastig samen te vatten. Op haar Linkedin-profiel beschreef ze het zelf als volgt: „Ik werk op het snijvlak van online leren en ontwikkelen. ICT en onderwijsinnovatie en communicatie. Ik breng mijn ervaringen vanuit het hoger onderwijs, bedrijfsleven en voortgezet onderwijs bij elkaar.”

Het beschikbaar stellen van onderwijs was haar missie. Mensen de mogelijkheid geven te leren zonder collegegeld en academische toelatingseisen, zonder de beperkingen van plaats en tijd. Bijvoorbeeld door middel van MOOCS – massive open online courses. Educatief Nederland moest tussen de oren krijgen dat zoiets niet eng is of risicovol, maar kansrijk. En ze slaagde daarin, bijvoorbeeld toen ze in 2013 een studiereis naar de Verenigde Staten organiseerde en bestuurders uit het Nederlandse onderwijs wist mee te krijgen.

Hester blonk uit zonder op te vallen, zeggen de mensen die met haar werkten. Ze opereerde bij voorkeur achter de schermen. Christien Bok: „Ze was een stille kracht. In de aanloop naar die studiereis had ze bijvoorbeeld zomaar geregeld dat we toegang kregen tot het ministerie van onderwijs van de VS. Ik heb geen idee hoe ze het deed, want ze gaf geen kik. Ze zei nooit: ‘Ik heb het druk.’ Of: ‘Moet je horen wat ik nu weer gedaan heb.’ Nee, ze ging even ondergronds en ineens was het programma rond.”

„Ze kwam nooit met veel lawaai binnen, maar ze wás er wel”, zegt Mienke Schinkel, Hesters schoonmoeder en oprichter van ELLLA, een opleidingsinstituut voor bedrijven. „Ik heb veel met Hester samengewerkt en ze kon mij als geen ander kritisch bevragen. ‘Oké’, zei ze dan. ‘En wat doen we nu?’ Ze dacht en deed tegelijk.” Ook kon Hester volgens haar collega’s „met andere ogen kijken”. Bovenaan de overlijdensadvertentie die haar opdrachtgever SURF in de krant zette, stond niet voor niets een citaat van de achttiende-eeuwse schrijver Jonathan Swift: ‘Visie is de kunst onzichtbare dingen te zien’. Bok: „Ze dacht in mogelijkheden. Ze bleef nooit aan de veilige kant, maar wist toch iedereen mee te krijgen.”

Ook privé was Hester een grenzenverlegger. „Ze wist lang niet altijd waar ze terecht zou komen, dat zou ze gaandeweg wel ontdekken”, aldus GJ, met wie ze 24 jaar samen was. Bewijsmateriaal: de foto’s van hun reizen, zoals die ene waarop ze gekleed in spijkerbroek en sneakers een berg in de Andes in Argentinië beklimt. Of de onderwaterfoto genomen tijdens het duiken waar ze, op drie uur varen van de Azoren, oog in oog staat met een meterslange makreelhaai. „Achteraf zei ze me dat ze toen best bang was. Toch was dit waar wij van genoten: urenlang in een bus of op een bootje zitten, samen nieuwe ontdekkingen doen.”

Tegen de tumor die op 1 januari van dit jaar ontdekt werd bij Hester, bleek geen behandeling opgewassen. De laatste weken van haar leven was ze thuis in Utrecht, omgeven door klassieke muziek, haar naasten en haar grote liefde. De rouwkaart die hij voor haar ontwierp was eenvoudig, en tekenend voor Hester en hun verstandhouding. De tekst: ‘Hester. Over liefde en over niets anders.’