Column

Met een baard

Zag peuterpim Thierry Baudet met een vlassig baardje op tv. Een statement. Ons nieuwe Fortuyntje laat zijn baard staan tot Nederland een regering heeft. En hij heeft zijn aanhang gevraagd dat ook te doen. Dus nu maar hopen dat er door de VVD, het CDA, D66 en de ChristenUnie nog lang onderhandeld wordt in Den Haag. Zo lang dat die rechtse corpsballenaanhang van Thierry door hun lange baarden op radicale salafisten lijken.

Ik moet steeds zo lachen om die Thierry. Vooral omdat hij telkens wordt ingehaald door het echte nieuws. Dan vertelt-ie in een of ander praatprogramma bloedserieus dat het slecht gaat met de economie, dat de werkloosheid veel te hoog is en dat we een asielzoekerstsunami kunnen verwachten, waarna het Journaal ons twee minuten later vertelt dat de economie bijna geheel hersteld is, de werkloosheid in jaren niet zo laag is geweest en dat de asielzoekersstroom eigenlijk is opgedroogd. En dit alles gebaseerd op objectieve feiten. Daarna vertelt een deskundige dat we asielzoekers hard nodig hebben omdat anders niemand komend seizoen onze bollen pelt en asperges steekt.

Waarna je als extraatje hoort dat het geld bij de goede doelen op dit moment tegen de plinten klotst en dat dat komt doordat het economisch crescendo gaat. En dat hebben we weer te danken aan kameraad Dijsselbloem en zijn zuinige kornuiten van de VVD en de PvdA.

Arme Thierry. Het meest jaloers ben ik op zijn gefronste blik. Dat ingestudeerde, beetje donker kijken waardoor hij bij sommigen heel intelligent overkomt. Want intelligent is-ie. Hoe ik dat weet? Van Thierry zelf. Las laatst een interview met hem in HP/De Tijd en in dat gesprek had hij het daar vaak over. Zijn intelligentie. Ik moest tijdens het lezen steeds aan mijn nuchtere Amsterdamse vader denken. Die zei altijd over dit soort mensen: „Als niemand je kietelt dan moet je het zelf doen!” En dat zei hij niet in het Latijn.

Hoe zal Thierry aan zijn aanhang gevraagd hebben om zich voorlopig niet te scheren? En waar vroeg hij het? Niet in Amsterdam hoop ik. Want als je daar roept: „Jongens we laten onze baard staan”, dan kwets je heel veel dames die trots zijn dat ze sinds hun operatie staand kunnen plassen, maar helaas nog geen gezonde baardgroei hebben. Je mag in onze hoofdstad alleen nog Regenboogtaal gebruiken. Dus ik begin dit najaar in de Amsterdamse Kleine Komedie mijn voorstelling niet meer met ‘Goedenavond dames en heren’, maar met een gekloft: ‘Hallo mensen!’ Veel te bang dat er bij allerlei toeschouwers littekens van onlangs aangenaaide lullen beginnen te jeuken. En dan heb je als omgebouwde geen leuke avond. Maar iets anders: als je eindelijk man bent, dan vind je het toch heerlijk als ze ‘meneer’ tegen je zeggen? En als omgebouwde vrouw wil je toch ‘mevrouw’ genoemd worden?

Dochter van vrienden van ons beviel vorige week van een kind. Toen ik belangstellend aan de verse oma vroeg wat het was geworden, antwoordde deze geradicaliseerde feministe: „Doet dat er toe, achterhaald fossiel?”, en ze hing woedend op.

Ik dacht heel voorzichtig: als het een jongetje is hoop ik wel dat-ie gewoon Fifa mag spelen op zijn Xbox en dat hij niet wordt opgevoed door een of andere doorgedraaide kijker van de laatste campagne van dat rare SIRE en dat dat kind niet om het kwartier de tuin in gefoeterd wordt om als een echte jongen te gaan ravotten. Heel voorzichtig mag je toch stellen dat het in ons land redelijk misgegaan is als er een speciale reclamecampagne voor ouders aan te pas moet komen om jongens aan het buitenspelen te krijgen. Of zijn de makers van deze campagne gewoon hartstikke in de war?

Wat vinden deze makers eigenlijk van voetballende vrouwen? Moeten de meisjes niet vaker aan de Barbies? In mijn jeugd was voetballen een typisch jongensdingetje in het buurtplantsoen. Nooit meldde zich een meisje om mee te doen. En nu hebben we een EK Vrouwenvoetbal dat ik vooral leuk vind om de keepersblunders. Want wat kunnen die blunderen. Geen een uitgezonderd.

Maar terug naar de kern: Thierry laat zijn baard staan en een deel van zijn aanhang van deze kakkers-PVV doet dat ook. En ik? Ik scheer mij voorlopig drie keer per dag. Ik neem geen enkel risico.