Column

Zestien zinnen

En route richting Estival Da Estrela, een soort mini-Oerol in Portugal. Ik reis samen met een groepje muzikanten, dichters en artiesten, en mijn vraag aan eenieder is: Wat zijn de belangrijkste zestien zinnen van je leven? Of stel dat je nog maar zestien zinnen over zou hebben voor de rest van je leven. Wat zeg je dan?

Het enige belangrijke is om ervoor te zorgen dat jóúw levensboodschap op dít moment past in die zestien zinnen. Verder mag je het over alles hebben wat in jouw hoofd mogelijk is. Niets is ondenkbaar. En wat is een zin dan precies? En uit hoeveel regels bestaat een zin? De volgende zin begint waar de vorige zin eindigt met een punt.

Omdat mijn wortels liggen in de hiphop, denk en schrijf ik vaak in ‘16 bars’. Dat is de standaardlengte van een rap- of zangcouplet. Een ‘bar’ is een equivalent van een maat. Een bar is ook wel een tel. 4×4 bars maakt dan 16 bar, oftewel jouw rapcouplet, gedicht of voordracht.

Ondertussen heb ik de Belgische rijbanen overwonnen, de Franse hoge schuttingen langs de snelwegen achter me gelaten, overal waar tol betaald moest worden wapperde ik met mijn pasje en ik kuste de Spaanse lucht voordat ik mezelf voor het eerst in mijn leven in Portugal mocht wanen.

Zodra mijn team en ik uitgepakt zijn na de pittige trip van zeker tweeduizend kilometer geven we een optreden met als thema DE16VAN, een live spokenwordavond. De volgende dag geven wij workshops voor de toeschouwers. Iedereen met een kloppend hart mag meedoen.

Stel dat je nog maar zestien zinnen over hebt voor de rest van je leven. Wat zeg je dan?

De 68-jarige man, die sinds zes weken een vrouw is. De 25-jarige jongedame die al sinds haar derde een bril draagt en langzaam blind aan het worden is. Het 14-jarige meisje met superkrachten maar net niet genoeg om haar 4 jaar oudere vriendje uit de gevangenis te bevrijden. De 41-jarige dj die zo je buurvrouw kon zijn komt ook voorbij. Ik besef dan pas wat ik eigenlijk van de deelnemers van de workshop vraag. Dit is waar de kennismaking verdween en waar ik een bodemloos diep kijkje in talloze harten mocht nemen. Je komt zo dichtbij! Juist omdat wij allen zo ver van huis waren, en in de Portugese hitte samen aan het smelten waren, voelde deze groep vertrouwd. We kennen elkaar niet, maar erkennen elkaar wel. En dat is magisch.

Er wordt over pijn gesproken. En er wordt weer gelachen.

Er wordt gemediteerd. Ik kan niet stilzitten. Ik geef de schuld aan de kietelende vliegen. Het eten komt vers vanuit de moestuin en voelt als een medicijn voor je ziel. De port smaakt lekkerder in Portugal, mijn voeten komen van de vloer en de zandkorrels tussen mijn tenen worden door mijn stampers warmer.

Lees ook het lunchinterview met Akwasi: ‘Ik eet en leef als een kampioen’

Op het immens grote Portugese landgoed van de Nederlandse enclave wordt op mijn laatste avond door iedereen schouder aan schouder Laat Me van Shaffy meegebruld. Onderweg terug naar Amsterdam schrijf ik dit stukje. En dan dringt het tot mij door. Wij zijn één grote familie.

Akwasi Ansah (@Antonkarel) vervangt in de zomer Georgina Verbaan.