Ruslands grootste rockster is politiek symbool, of hij wil of niet

The Economist maakte een minidocu over Sergej Sjnoerov, die van grote invloed is op de identiteitsvorming in het postcommunistische Rusland.

De Russische rockster Sergej Sjnoerov gaat al ruim twintig jaar mee. Foto Yuri Kochetkov/EPA

Hij weigert zich politiek uit te spreken, maar is toch de belichaming van het Russische verlangen naar geestelijke onafhankelijkheid van het Westen. Sergej Sjnoerov, zanger van de grootste rockband van Rusland genaamd Leningrad, is al jaren wie hij is, en is daarmee een voorbeeld voor veel Russen.

De 44-jarige Sjnoerov, sinds 1997 voorman van Leningrad, is meer dan wie ook van grote invloed geweest op de identiteitsvorming in het postcommunistische Rusland. The Economist maakte een minidocumentaire over het fenomeen, dat “ongegeneerd Russisch” durft te zijn:

De in Leningrad - het huidige Sint-Petersburg - geboren Sjnoerov heeft altijd gezegd dat het plezier voorop staat in zijn kunst. Een bekende quote van hem doet vermoeden dat het om een simpele ‘seks, drugs en rock-’n-roll-zanger’ gaat:

“Onze nummers gaan slechts over de goede dingen in het leven: wodka en vrouwen.”

Maar ondanks dat Sjnoerov beweert dat zijn muziek apolitiek is, heeft zijn hedonistische werk uiteindelijk een politieke betekenis. In het uitgesproken en mondain durven zijn schuilt namelijk impliciete kritiek op een beknepen manier van leven, waarbij voor goedkeuring altijd naar het Westen wordt gekeken. Een theorie die, zo zegt Sjnoerov zelf in de video, teruggaat tot Duitser Karl Marx, wiens ideeëngoed de Sovjet-Unie decennialang in zijn greep had.

In een van zijn video’s zien we hier een eigentijds voorbeeld van: een Russisch meisje probeert Victoria Beckham te imiteren en gaat vervolgens onderuit. Rusland-redacteur van The Economist Arkadi Ostrovski daarover:

“Het meisje in de video is een metafoor voor Rusland zelf. Sjnoerov maakt de pogingen van Rusland om westerse kleren aan te trekken en westerse make-up op te doen belachelijk.”

Toch hoeft de regering-Poetin het werk van Sjnoerov niet op te vatten als een steun in de rug. Sjnoerov wil slechts het individualisme vieren. Dat blijkt wel uit deze videoclip, vol met seks en geweld, en een klein stukje Poetin: