Column

Mannen worstelen met emoties op tv

Zap

Er waren deze week veel mannen op tv die over hun gevoelens spraken. Prinsen William en Harry waren openhartig over hun moeder en in een documentaire vertelde voetballer Rio Ferdinand over het verlies van zijn vrouw.

Oud-voetballer en weduwnaar Rio Ferdinand in de documentaire 'Being Mum and Dad'

Toen de prinsen William en Harry in 1997 hun moeder verloren, keek de hele wereld mee. De rouwdienst werd op tv live uitgezonden. Sindsdien hebben de mannen publiekelijk nauwelijks over de dood van hun moeder gepraat. Maar maandag werd, twintig jaar na de dood van Diana, op ITV een documentaire van anderhalf uur uitgezonden, waarin de twee prinsen openhartig over hun moeder praten en herinneringen ophalen. In Diana, our Mother: Her Life and Legacy zegt William dat dit interview eenmalig is: „Ik denk niet dat het nog een keer gebeurt.”

Ook voormalig Manchester United-verdediger Rio Ferdinand kreeg veel publieke belangstelling toen zijn vrouw overleed, zij het minder dan de Britse royals. De wereldberoemde speler was net gestopt met voetballen toen zijn 34-jarige echtgenote plotseling overleed aan borstkanker. De documenatire Rio Ferdinand: Being Mum and Dad, woensdag uitgezonden op Canvas, laat zien hoe hij, twee jaar na Rebecca’s dood, worstelt met het verlies.

In de luxueuze villa waar Ferdinand met zijn drie kinderen (6, 8 en 11 jaar oud) woont, gaat het leven door, maar het verdriet is nog overal aanwezig. De ex-voetballer vindt het moeilijk om er met zijn kinderen over te praten. In plaats daarvan stort hij zich op zijn televisiewerk en het huishouden – iets wat zijn vrouw altijd deed. Ferdinand vlecht haar van zijn dochter, ruimt de vaatwasser in en zegt tegen de wasmachine: „Ik weet wat je doet, maar ik weet niet hoe je werkt.”

Omdat Ferdinand niet zo’n prater is, gaat hij op bezoek bij andere mannen die hun echtgenote hebben verloren. Ze vertellen hem hoe zij ermee omgaan. Het doet hem beseffen dat hij zijn gevoelens te veel wegstopt. Hij besluit met zijn kinderen herinneringen op te schrijven en overweegt aan het eind van de film zelfs gezinstherapie. Het is een emotionele en bewonderingswaardige zoektocht.

Maar anders dan in de film over Diana, is de overledene in deze documentaire nauwelijks in beeld. Rebecca is slechts een paar keer kort te zien op oude fragmenten. We zien het verliefde stel trouwen op een strand op de Maagdeneilanden. En we horen een ontroerend voicemailbericht van een in het ziekenhuis opgenomen Rebecca voor haar zoon: „Ik hou heel, heel, heel veel van je. Slaap in mijn bed als je wil, doe wat je wil. Maar wees een goede jongen en gedraag je op je aller-, aller-, allerbest, oké?”

De veelal jonge Ajaxspelers hadden het gisteren tijdens de kwalificatiewedstrijd voor de Champions League tegen Nice ook niet makkelijk. Het verdriet om hun geliefde teamgenoot Abdelhak Nouri – die deze week van de intensive naar de medium care is verplaatst – was nog steeds groot. Trainer Marcel Keizer voor de wedstrijd: „We vergeten Appie zeker niet. De zin in voetbal moet terugkomen en dat begint langzaam te komen.”

Het scheelde dat Ajax niet thuis speelde, anders was de sfeer waarschijnlijk nog bedrukter geweest. Nouri, die drie weken geleden tijdens een oefenwedstrijd in elkaar zakte, is verschrikkelijk geliefd bij het Nederlandse publiek. De massale eerbetonen de afgelopen weken aan het jonge talent deden denken aan collectieve rouwverwerking. Toen Donny van de Beek, jeugdvriend van Nouri, gisteren de gelijkmaker scoorde, hield hij drie en vier vingers in de lucht – Nouri’s rugnummer is 34. Na afloop vroeg een journalist hem naar Nouri, maar daar wilde Van de Beek het niet over hebben. „Ik praat liever over de wedstrijd.”

Journalist Yasmina Aboutaleb schrijft deze week de tv-recensie.