Urn

Mijn oma, inmiddels halverwege de tachtig en getekend door een gevorderd stadium van dementie, loopt tijdens een van mijn vaders wekelijkse bezoeken een rondje door haar kamer.

Bij de zelfgekeramiekte urn van opa aangekomen, blijft ze even staan en bekijkt hem met een onverwacht aandachtige blik. Ze benoemt de aanwezigheid van het object, waarop mijn vader antwoordt: „Pa’s urn!” Na een korte stilte vraagt ze twijfelachtig: „En zit ik daar nu in?”

Lezers zijn de auteur van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl