Column

Doesburgse decibellen

Waar ga je heen als je een weekendje zonder kinderen bent, vroeg naar bed wilt om eens met elkáár te ravotten en uit te slapen? Juist: Doesburg. Zo’n prachtig slaapstadje – strategisch tussen Veluwezoom en IJsselvallei – met maar één bakker, één kerk en één school, zo lijkt het. En in elke straat zes B&B’s.

„Jullie komen voor het festival?”, vroeg de eigenaar van de onze bij aankomst.

„Kut … vanavond?” Bij een eerder uitslaapweekendje thuis voerde de wind uit Scheveningen de hele nacht een diepe tremolo aan van technobassen. Nu vielen we met onze neuzen in ‘Doesburg Binnenstebuiten’. Hoofdtraktatie: zangeres Maan, tweehonderd meter van ons bed.

Nergens ontkom je aan Nederland Festivalland. En omdat Nederland ook Hutjemutjeland is, ontkom je evenmin aan klachten over geluidsoverlast. Maar de redding komt ietsjepietsje naderbij. Zo gaat Amsterdam strengere decibelnormen hanteren, en pleit de PvdA in Breda voor mobiele geluidsschermen. De Nederlandse Stichting Geluidshinder (NSG) werkt met gemeenten, organisatoren en bewoners aan een ‘handleiding’ die in 2018 klaar moet zijn.

Lees ook de politiecolumn over Amsterdam als evenementenmachine: Als de politie de burger vergeet, volgen er politieke ongelukken

Ik adviseer alvast: neem Doesburg als richtlijn. Want toen we het restaurant verlieten, iets na tienen, was Maan al foetsie. Op het grote podium speelden oudere jongeren Hey Jude, gevolgd door Ruby Tuesday. Tweehonderd meter verderop sliepen we als rozen.

Maar Nederland Klaagland is niet gauw tevreden, zo bleek deze week. Ook hier is kennelijk zoveel gezanikt dat Doesburg straks misschien de stekker uit de evenementen trekt. In september beslist de gemeenteraad daarover. Drie dames zijn nu een petitie begonnen namens hun actiecomité, Behoud Evenementen Binnenstad (BEB).

Nederland Vitrageland: je knikt beleefd naar elkaar op straat en zodra je de voordeur hebt dichtgetrokken, tik je klachtenmails, petities, scheldposts en dreigtweets.

Nederland Regeltjesland had al verordend dat Doesburg van 85 naar 80 decibel ging, en al om half twaalf verstomde ook Ruby Tuesday. Prima toch, die paar avondjes per jaar? Wie dan nog emmert, moet maar verhuizen naar Norg of Vledder. Een beetje rumoer hoort bij de stad.

Wij sliepen als rozen, zoals gezegd. Tot half twee. Op tachtig centimeter van ons bed klonken stemmen, niet zachtjes maar wel heel hard en doorrookt. Buiten, op ‘ons’ bankje aan de straatkrant, zaten wat Maan-fans na te kwebbelen. Ik knipte het licht aan, bonkte op het raam waarvoor ik, half naakt, begon te gebaren.

’s Ochtends verschenen die twee rokers, dames van tegen de vijftig, aan het gezamenlijke ontbijt. Ze zaten in hetzelfde B&B! Nerveus bleven ze in hun glaasjes jus turen. Al knikten we wel eerst heel beleefd naar elkaar.

Christiaan Weijts schrijft hier op vrijdag een column.