Bh

Deze week schrijft huisarts Anne Hermans over haar praktijk op het platteland van Nieuw-Zeeland.

Net als ik de auto wil starten, zie ik in mijn ooghoek hoe de hond in de tuin in alle rust op mijn portemonnee ligt te kauwen. Haastig trek ik een verbogen creditcard tussen zijn tanden uit, graai wat doorweekte biljetten bijeen en storm uiteindelijk tien minuten te laat op mijn werk binnen.

Gelukkig is de eerste patiënt niet al te ingewikkeld. Een 33-jarige vrouw voor een full skin-check. Hoewel huidkanker veel voorkomt, is de kans dat ze op deze leeftijd een melanoom (de meest agressieve vorm van huidkanker) heeft, klein.

Met tegenzin doet ze haar shirt en broek uit. Nog steeds moet ik wennen aan de Kiwi-preutsheid. De gemiddelde mannelijke arts hier doet ongeveer één vaginaal onderzoek per jaar, omdat geen enkele vrouw hem daarvoor wil zien. Maar ook als vrouwelijke arts vergt het soms een flink gesprek om iemand zijn T-shirt of bh te laten uitdoen. „Kunt u uw stethoscoop niet gewoon onder mijn shirt doen?” „Die knobbel zit in het hoekje van mijn borst hoor.”

Met mijn vergrootglas bekijk ik haar moedervlekken. De discussie over bh en onderbroek laat ik vandaag gemakshalve achterwege.

Ik vraag de volgende patiënt binnen. Ze is hier om vocht dat in het litteken van haar borstoperatie is opgebouwd, te laten leegzuigen. Alicia loopt moeizaam, ziet bleek en kijkt geërgerd. Nadat ik de naald in de vochtbult heb gezet en er een bierglas vol gelig vocht uit heb gehaald, zegt ze: „O ja, de laatste twee dagen heb ik pijn in mijn borst als ik diep adem. Gisteren is er een total body scan gedaan. De uitslag krijg ik morgen van de chirurg, maar kun je alleen alvast checken of er geen vocht in mijn longen zit?”

Terwijl Alicia zich aankleedt, screen ik snel de uitslag van haar scan, waarvan een aantal woorden plotseling als uitvergroot op mijn netvlies springen: ‘metastasen van melanoom’, ‘ribben’, ‘heupen’, ‘longen’. Alicia’s hele lichaam zit vol uitzaaiingen.

Ik slik, staar naar de contouren van de vrouw die achter het gordijn nietsvermoedend haar trui over haar hoofd trekt. Ik kan toch niet doen alsof ik dat niet gelezen heb: ‘Nee geen vocht in uw longen, de rest hoort u morgen’?

Nadat ik haar de uitslag heb verteld, is het even doodstil. Dan staat ze op. „Ik haat jullie dokters, jullie luie geldwolven!” Haar ogen vlammen, terwijl ze een minutenlange tirade houdt. „Wist je dat ik de dermatoloog tien jaar lang jaarlijks heb gezien voor een full skin-check?”, besluit ze.

„Ik kan me voorstellen, dat dat vreselijk frustrerend…”, hakkel ik.

Frustrating?” Alicia slaat met haar vuist op tafel. „Dat is nogal een understatement”, sist ze. „Ik heb hem jaarlijks 300 dollar betaald voor een full skin-check, maar hij vond het blijkbaar niet de moeite waard om ook onder mijn bh te kijken. I am not frustrated. I am….” Haar stem trilt. Ze zwijgt even, veegt een traan van haar wang, „… deeply, deeply hurt”.