Recensie

Slap verhaal, maar wat een heerlijke ruimtewezens

Sciencefiction

De nieuwe film van Luc Besson is een feest voor het oog. Het verhaaltje dient vooral als excuus om nog meer fraaie aliens op te voeren.

Valerian (Dane DeHaan) en Rihanna in Valerian and the City of a Thousand Planets.

Al bij de eerste beelden is duidelijk wat de kracht is van de nieuwe scifi-film van Luc Besson (The Fifth Element, Lucy); de extravagante, vaak grappige en prachtig vormgegeven ruimtewezens. Valerian and the City of a Thousand Planets opent met steeds diversere levensvormen die aanmeren bij ruimtestation Alpha, terwijl we David Bowies Space Oddity horen. Enkele eeuwen later blijkt het station uitgegroeid tot een metropool waar wezens uit alle hoeken van het universum samenleven en -werken.

Er zijn kanttekeningen te plaatsen bij de verwarrende plot en de vlakke hoofdpersonages: de afwisselend kibbelende en flirtende ruimte-agenten Valerian (Dane DeHaan) en Laureline (Cara Delevingne). De duurste film in de Franse filmgeschiedenis (150 miljoen dollar) is gebaseerd op de Franse stripreeks Valérian et Laureline en speelt in de 28ste eeuw. Valerian en Laureline krijgen van de overheid de opdracht om gestolen waar op te halen in een andere dimensie. De buit blijkt een bijna uitgestorven wezentje te zijn. Als ze hiermee terugkeren naar Alpha ontdekken ze dat hun opdracht niet helemaal is wat die lijkt.

Maar het creëren van een helder verhaal was voor Besson duidelijk ondergeschikt aan een ander doel: via spectaculaire actiescènes de kijker meenemen op een reis langs zoveel mogelijk ruimtewezens en hun habitat. En dat doet hij overweldigend. Van de parelmoerkleurige bewoners van planeet Mül die een prijs verdienen voor meest sexy alien van 2017 en wier paradijselijke thuis aan het begin van de films wordt vernield. Tot het door Rihanna gespeelde wezen dat in de meest hedonistische uithoek van Alpha woont en iedere vorm kan aannemen, inclusief een paaldansende r&b-zangeres.

Tijd om stil te staan bij het feit dat veel plotwendingen in Valerian simpelweg een manier zijn om nóg meer aliens te kunnen tonen heb je niet. Als je even met je ogen knippert zijn Valerian en Laureline alweer een totaal andere hallucinante uithoek van het universum ingestommeld die om aandacht schreeuwt.