Recensie

Familiegeheim bij een stoofpotje

Drama

In ‘Just Like Our Parents’ komen familie-geheimen boven water. Maar de film is vooral een fraai portret van een eind-dertiger.

Rosa (Maria Ribeiro) worstelt met werk, zorg, trouw, dromen en gebrek aan eigenwaarde.

Zet een familie bij elkaar aan de zondagslunch en er is altijd nog wel wat oud zeer dat moet worden opgelost, of een geheim dat zich niet langer laat verzwijgen. Of een combinatie van zulke dingen natuurlijk, zoals in het Braziliaanse Just Like Our Parents: een explosief, ingenieus geconstrueerd familiedrama, dat zich met expliciete verwijzingen presenteert als een moderne versie van Henrik Ibsens beroemde toneelstuk Een poppenhuis.

Tijdens de traditionele visstoofpot om de terugkomst uit het Amazonegebied te vieren van Rosa’s echtgenoot Dado, een succesvolle antropoloog en milieuactivist, laat moeder Clarice voor de zoveelste keer merken Dado’s werk zoveel interessanter en belangrijker te vinden dan haar dochter Rosa’s mislukte schrijfcarrière. Maar en passant schiet ze een nog giftiger pijl af. Rosa is helemaal niet de dochter van vader Homero, maar de vrucht van een affaire met een willekeurige passant, die later toch niet zo willekeurig blijkt te zijn geweest.

Belangrijker dan de overvolle en chaotisch als het leven zelf verlopende plot, is de karakterstudie van Rosa. Zij is een eind-dertiger die worstelt met werk, zorg, trouw, dromen en gebrek aan eigenwaarde. Dat zijn allemaal thema’s die de film misschien niet lekker hapklaar maken, maar wel levensecht.