Longreads

Klem tussen tradities en onbegrip op internet

In Gambell (Alaska) is walvisvangst noodzakelijk om te kunnen overleven. Maar een tiener wordt nu verguisd na het vangen van een walvis.

Beeld ter illustratie Foto Dave Brosha/EPA

Chris Apassingok was eigenlijk altijd al een begenadigd jager. Op zijn vijfde leerde hij schieten, op zijn elfde kon hij ook met een harpoen overweg. Volgens mensen in zijn omgeving is het alsof de zestienjarige jongen uit Alaska een extra zintuig heeft. Alsof hij voelt hoe de wind gaat draaien, waar de vogels opvliegen uit het hoge gras en op welke plaats zeehonden boven water komen.

Twijfelen deed Chris dan ook geen moment, toen hij dit voorjaar een walvis boven water zag komen. Samen met zijn vader en een neef grijpt de tiener een smalle boot en roeien ze het dier achterna, zo schrijft het tijdschrift High Country News in een lang verhaal. Zelf gaat Chris voorin staan, gewapend met een harpoen.

Als de drie de bijna twintig meter lange Groenlandse walvis ’s avonds aan land brengen, worden ze als helden binnengehaald. Jagen doe je op het eiland St. Lawrence, midden in de zeestraat tussen Alaska en Rusland, namelijk niet voor de lol. Zonder prooi of vangst is het honger lijden, was leven in het kleine dorp Gambell niet mogelijk.

De weg naar volwassenheid

Voor jonge mannen in Gambell is het vangen van een walvis, gemiddeld goed voor 12 tot 20 ton aan voedsel, bovendien een soort ritueel. Pas zodra ze zo’n dier hebben gedood worden ze voor volwassen aangezien. Chris is in die zin extra snel volwassen: zijn vader Daniel ving zijn eerste walvis pas op zijn negentiende.

Eenmaal op de kade verdelen ze de walvis onder de inwoners van het dorp:

“People packed it away in their freezers for special occasions. They carried it with them when they flew out of the village, to Nome and Anchorage and places down south to share with relatives. Everyone told and retold the story of the teenage striker.”

Honderden kwade reacties

Nadat een radiostation in de regio het bericht oppikt, gaat het nieuws over de jonge walvisjager als een lopend vuurtje. Mensen delen het, de grootste krant in Alaska schrijft over de spectaculaire vangst. En via die weg belandt het verhaal op het computerscherm van Paul Watson, oprichter van Sea Shepherd, een organisatie die zich hardmaakt voor het beëindigen van de jacht op walvissen.

“Jij kleine, moordlustige ellendeling”, begint Watson een woedend bericht, dat hij op Facebook onder zijn volgers deelt. Ook die volgers zijn woedend en beginnen Chris via de website te bestoken met doodsverwensingen en andere weinig fraaie reacties. Binnen enkele dagen staat de teller op meer dan vierhonderd, vertelt zijn moeder aan High Country News.

In het dorp kunnen ze de onbegrip maar moeilijk begrijpen. Mike Apatiki, grootvader van Chris, zegt:

“These people do not understand and know our need for food over here. Like the rest of Americans need to have a chicken and a cow to eat out there from a farm, we need our whale and seal and walrus. Makes us healthy and live long.”

Lees het gehele verhaal - “The teenage whaler’s tale” - bij High Country News (Leestijd: 15 minuten, lengte: 2.950 woorden)