‘Ik had het bij tien klappen moeten laten’

Wie: Stefan L.

Kwestie: vernieling van windmolens

Waar: rechtbank Dordrecht

Een beetje windmolen is tegenwoordig honderd meter hoog. Honderdvijftig, als je de wieken meetelt. Hoe hoger ze komen, hoe harder en geschikter de wind. In Oude-Tonge, een dorpje op het Zuid-Hollandse eiland Goeree Overflakkee, worden 56 van zulke joekels bijgebouwd. Daar zit niet iedereen op te wachten. Dus toen in maart het telefoontje van de politie kwam in het holst van de nacht, dacht de directeur van Deltawind meteen aan een vergeldingsactie. Vier turbines waren toegetakeld met een moker. Deuren kapot, het camerasysteem aan diggelen. Twee konden niet meer draaien. De schade is geschat op bijna 55.000 euro.

Deltawind-directeur Monique Sweep is in de rechtbank in Dordrecht om het motief van de dader te horen. Is de gemeenschap echt zó kwaad, vraagt zij zich af. Ze is de enige belangstellende.

Over de dader geen twijfel, die is gefilmd. Stefan L. (26) staat vandaag óók terecht voor het ingooien van ruiten, in dezelfde nacht, voor mishandeling van zijn zus, in 2016, en voor het vernielen van een picknicktafel in april van dit jaar. Maar het gaat hier vooral over de molens. „Je staat bij die windmolen”, schetst rechter Niels Doorduijn de situatie. „En dat ding, een grote moker, is zó lang.” Met twee handen geeft de rechter een ruime meter aan. „Dan ga je daarop hameren. Waarom?”

Drank en speed

Stefan draagt een vaal groen T-shirt en heeft piekerig bruin haar. Zijn armen houdt hij strak over elkaar gevouwen. Er liggen 96 dagen in gevangenschap achter hem. Nu haalt hij zijn schouders op, trekt aan zijn oorlel. „Ik was boos.”

Stefan heeft veel drank en speed gebruikt. Begin 2015 is hij opgenomen vanwege een psychose. De reclassering vindt dat hij weer naar een zorginstelling moet. Zodat hij, in de woorden van de rechter, „bevrijd wordt van akeligheid in zijn bol en een fijn leven kan leiden zonder de hamer op te pakken”.

„Tijdverspilling”, vindt Stefan. „Ik doe mijn eigen ding op deze wereld en ik denk niet dat iemand daarover hoeft te beslissen.” Dan wil hij liever „zitten”.

„U bent wel héél erg boos geworden”, stelt de rechter.

„Ik had het bij tien klappen moeten laten, bij die windmolens.”

Rechter Doorduijn leunt voorover. „Versta ik dat goed? En hoe denk je over géén klappen?”

„Er zijn dingen gebeurd rondom de oude windmolens en dat heb ik afgereageerd op de nieuwe windmolens.”

Zijn crossmotor verdween

Halverwege de zitting trekken de rechters en de officier zich even terug. De officier gaat nog iets navragen bij de reclassering. In de wachtruimte drinkt advocaat Chiel Kloppenburg koffie uit een plastic bekertje. „Je kunt zeggen wat je wil, maar het is een authentieke jongen”, zegt hij. „Niet zo’n crimineel die wenselijke antwoorden geeft.”

Een aantal jaar geleden is Stefan gefascineerd geraakt door windmolens. „Hij maakt ze zelfs na.” Het liep uit de hand toen de oude turbines werden vervangen door hogere van Deltawind. Daar was Stefan het niet mee eens. Hij stal koper uit een van de molens. Vervolgens werd beslag gelegd op Stefans gereedschap. Zijn crossmotor verdween in diezelfde periode. „In zijn hoofd werd alles de schuld van de nieuwe windmolens”, zegt de advocaat.

Meestal nemen rechters twee weken om dit soort strafzaken te behandelen. Hier weet de rechter het dezelfde dag. Voor de windturbines moet hij 43.407 euro betalen. 10.000 euro minder dan Deltawind hoopte. Dat geld was voor de tijd waarin de turbines stillagen, maar het is volgens de rechter moeilijk in te schatten hoeveel dat heeft gekost.

Hij sluit zich aan bij het advies van de reclassering: een verplichte behandeling van zes maanden. De straf wordt opgelegd voor de windturbines, maar ook voor de mishandeling, de ruiten en de picknicktafel. Als Stefan zich niet laat behandelen, moet hij terug naar de gevangenis. „Dat is de stok – of de moker – achter de deur.”