De saaiste Tour sinds mensenheugenis

Ik maak nooit reclame voor de wielersport. Waarom zou ik ook. Volgens mij is het een tak van sport die goddank aan de definitie van sport ontsnapt. Wielrennen is iets dat lijkt op sport. Wie eraan meedoet probeert te winnen, maar wie eraan meedoet snapt ook wel dat hij is ondergedompeld in een sociaal-economisch experiment. Wielrennen lijkt verdomd veel op het reilen en zeilen in een apenkolonie met mannetjes en vrouwtjes die elk op hun beurt snakken naar aandacht en liefde. Het is een fantastisch avontuur ohne Ende.

Het Tourpeloton bestaat uit mannetjes en vrouwtjes. Ooit bestond het peloton uit louter mannetjes maar de zogenaamd moderne tijd met de daarbij horende economische pressie heeft de boel een beetje opgesplitst: een paar alfamannetjes zijn betaald om in de schijnwerpers te treden, een paar dienende vrouwtjes zijn (iets minder) betaald om hun vagina te tonen.

Wielrennen was nooit een sport. Van in den beginne was het een pervers avontuur in het ongewisse. Wielrennen werd uitgevonden door de kranten: we sturen een aantal idioten de wildernis in, en wat er in elk geval gewonnen is, is een pracht van een verhaal.

In essentie is er niks veranderd. Wat wel veranderd is, is dat dat de wielergemeenschap zich heeft aangepast aan de zucht naar avontuurlijke verhalen. De wielergemeenschap heeft lak aan avontuur; de wielergemeenschap heeft behoefte aan controle.

O, schitterende wielersport die altijd slaafs is gebleven aan de commercie. O, mooie sport die in onderhorigheid zich verloor in een dopingguerrilla die met geen pen te beschrijven is. O, prachtsport die geen sport is en ook geen theater. O, onbenullige wielersport die nooit aansluiting met het beschaafde leven vond.

Het is een cliché uit de jaren zestig: wielrenners zijn de slaven van de weg. Hiermee werd bedoeld dat de sullen zich voortbewogen op het hen voorgeschreven onmenselijke parcours. In de geschiedenis was er wel eens het begin van een rennersopstand, en het leverde soms iets op. Onder aanvoering van de grote Hinault werd er gestaakt omdat het peloton drie ritten op één dag iets te veel van het goede vond.

De slaven van vandaag protesteren niet meer. Waarom zouden ze ook. De slavernij is nu hebbelijk. Als de organisatie van de Tour een prachtig parcours uittekent waarop de spanning tot op het laatste moment gegarandeerd is, dan waagt men zich op dat parcours. Sterker nog; iedereen bereidt zich minutieus voor om dat parcours te slechten. En dus won Froome de saaiste Tour sinds mensenheugenis.

De organisator van de Giro ging vroeger eens zijn boekje te buiten om een Moser of Saronni op de palmares te krijgen. Het was een vorm van manipulatie. Manipulatie in de Tour gaat niet meteen over bevoordeling van deze of gene, maar wel over manipulatie van de kijkcijfers. De Tour blijft een fabuleuze circusact, maar de wielerliefhebber moet een beetje geduld oefenen. Volgend jaar wordt het een stuk spannender.

Peter Winnen is oud-profwielrenner en schrijver