Een Tourzege als een zakelijke transactie

Chris Froome

Zijn vierde Tourzege behaalde Chris Froome zonder etappe-overwinning. Voor de toeschouwers was de strijd om de gele trui allesbehalve een feest.

Chris Froome voert een groepje renners aan halverwege de achttiende etappe, van Briançon naar de top van de Izoard. Foto AFP/Jeff Pachoud

Het ontbrekende applaus na de laatste persconferentie van de Tourwinnaar vatte de vierde zege van Chris Froome perfect samen: het was er niet een om over dertig jaar in een documentaire te vatten.

Deze derde zege op rij was een zakelijke transactie, leunend op cijfermatigheden in de vorm van maximale hartslagen, wattages en het dikste kasboekje.

Toen Froome in het Sky-house in Nice samen met experts naar het routeboek van de 104de Tour de France keek, concludeerde hij al snel dat organisator A.S.O. hem met de route geen dienst had bewezen. Het parcours – nog geen veertig tijdritkilometers, slechts drie aankomsten bergop en veel vlakkige overgangsetappes – was hem verre van op het lijf geschreven. De Brit moet het juist hebben van zijn tijdritcapaciteiten, en hij kan zijn concurrentie de genadeklap toedienen als de finishlijn bovenop een berg ligt.

Dus besloot Sky de overmacht die ze aankochten uit te venten. De capaciteiten van Froome alleen waren onvoldoende voor het geel dit jaar. Maar met vier Tourwinnaars in de dop – de eerste geletruidrager in deze Tour Geraint Thomas, Mikel Landa, Mikel Nieve en Michal Kwiatkowski – was het te doen.

Terugblikkend kan echter gesteld: de basis voor zijn vierde zege legde Froome alleen, in de natte straten van Düsseldorf. Hij nam risico in de korte tijdrit, bleef overeind en werd achter ritwinnaar en ploeggenoot Thomas zesde.

Hij zette zijn belangrijkste rivalen voor het algemeen klassement op dag één al op meer dan een halve minuut. Mensen die in Düsseldorf zachtjes fluisterden dat de Tour de France reeds was beslist, hebben gelijk gekregen.

De eerste klimopdracht naar La Planche des Belles Filles werd een prestigeduel: Froome legde het op explosiviteit en lef af tegen Fabio Aru, die op twee kilometer voor het einde aanviel en de ritzege pakte. Aru was getergd nadat hij op ‘zijn’ eiland Sardinië niet aan de Giro kon beginnen vanwege een hardnekkige blessure. In Frankrijk kwam hij de zaken rechtzetten. Froome pakte bovenop de col evenwel het geel. En iedereen wist: de voorbije jaren stond hij die trui nooit meer af.

Nu gebeurde dat wel, na een zeldzame inzinking in de Pyreneeën nam Aru de leiding over. De Italiaan was blij, maar wist: mijn Astana legt het af tegen jouw Sky. De euforie duurde maar twee dagen.

Aru verspeelde de leiding

Ronduit zwak was de manier waarop Aru de leiding verspeelde: in de veertiende rit naar Rodez raakte hij op de laatste heuvel achterop en toen Froome dat via zijn radio hoorde, sprintte hij naar boven. Een op papier lastige rit eindigde in een slagveld waar zelfs Sky niet op gerekend had.

In de Alpen moest de coup komen. De verschillen waren klein – amper dertig seconden tussen het geel en nummer drie Bardet – maar in werkelijkheid gaapte er een groot gat. Niet in tijd, maar wel in collectief krachtsverschil – en in budget. Team Sky heeft met 40 miljoen euro per jaar veruit het meest te besteden.

Voor het eerst won Froome de Ronde van Frankrijk zonder een etappezege. Er zullen genoeg mensen zijn die dat glansloos vinden. De Brit zelf interesseerde het niets. Hij wist dat het dit jaar krap zou worden. Dus moest het planmatig, uitgekiend en clean gebeuren.

Geen feest voor de toeschouwers, wel voor de man zelf. Want als hij volgend jaar wint, staat hij tussen een illuster rijtje grootheden: Eddy Merckx, Bernard Hinault, Jacques Anquetil en Miguel Indurain. Een hele eer, vond hij. Met of zonder applaus.