Column

Een zwak voor dichters in het ‘wollige’ Italiaans

Foto Floran Hopstaken

Waar begint de zoektocht naar een overleden geliefde die je terug wilt halen? Die vraag lag ten grondslag aan de derde dichtbundel van Antoinetto Sisto, die begin juli op 54-jarige leeftijd overleed. In Iemand moet altijd gemist worden (2014), zocht Sisto naar die plekken en gedachten die zij ‘etappes van een reis die de grenzen van de liefde in kaart wil brengen’ noemde. Nog directer en persoonlijker over de ziekte en het afscheid van haar man ‘Wally’ schreef zij in de bundel Dichter bij de dagen (2013) waarin zij speelde met de zee en de tijd. Je zou het een voorbode kunnen noemen van haar laatste bundel, Hoe een zee een woord werd (2017).

Antoinette Sisto overleed op 3 juli na twee hersenbloedingen. Zij was sinds 2007 medewerker van online literatuurtijdschrift Meander waarvoor zij interviews maakte, gedichten schreef, en gedichten uit het Italiaans vertaalde.

Sisto, dochter van een Italiaanse vader en Indische moeder, studeerde Italiaanse taal- en letterkunde. Later besloot ze nog de hbo-opleiding voor tolken en vertalen te doen omdat ze vond dat je door te vertalen een taal pas echt begrijpt. Ze had eens een week gedaan over het vertalen van haar eigen gedicht ‘Amandel’, vertelde ze in een interview in Meander, en vond het Italiaans ‘omslachtig, wollig en te nadrukkelijk’. Ze zei ook graag werk van Italiaanse dichters te willen introduceren op Poetry International. Die wens ging in vervulling en voor Poetry leverde zij een ‘onmisbare bijdrage’.

Sisto droeg ook voor uit eigen werk. Dichter en columnist Ellen Deckwitz herinnert zich hoe zij eens samen moesten optreden en daarvoor erg zenuwachtig waren omdat schrijver K. Schippers net de ‘hele zaal had platgespeeld’.

Afgelopen juni verwelkomde zij de Italiaanse dichter Roberto Amato (1953) op het festival. Zij had de uit Viareggio afkomstige dichter onder de aandacht van Poetry gebracht en vertaalde twintig gedichten van hem in het Nederlands.

Amato was onder de indruk van haar verschijning: „Er hing een aura van stilte om haar heen waardoor alles in de foyer wat juist stond voor het volle leven, een andere wereld leek. Ik werd er heel verdrietig van en voelde die afstand tussen de twee werelden die eigenlijk ook weer zo met elkaar verbonden waren.”

Dat het leven zo broos kan zijn, heeft hem geschokt – hij hoorde deze week dat ze een maand daarna was overleden.