Eddy huilt

Eddy Merckx had geen goed woord voor de Tour de France 2017. „De ritten waren slecht uitgetekend, ontsnappingen droegen niet tot het einde, Team Sky domineerde het peloton op één been.” Lof voor Chris Froome kwam ook niet over zijn lippen. „Wat heeft die in deze Tour dan laten zien? Iedere trap was berekend.”

De beste renner van de wereld is nooit helemaal zonder wrok in de beoordeling van zijn opvolgers. Alsof hij het de nieuwe generaties kwalijk neemt dat zij nog koersen en hij niet meer. Het competitiebeest sterft niet.

Merckx is te radicaal in de afbranding. Het was zeker geen grote Tour, maar de derde week bracht toch een schitterend dessert. Met de strijd op de Galibier en de Izoard als hoogtepunt. En met Team Sunweb als stijlfiguur van aanvalslust.

Ook dit jaar kon Froome niet overtuigen als stilist die de halfgoddelijke nevel van de gele trui de nodige eer kon betuigen. Hij zat lelijker op de fiets dan ooit. Altijd moest ik denken aan een man die geteisterd wordt door aambeien en huivert voor iedere aanraking van het zadel. De grimassen even spastisch als het amechtige wippen en zitten. Zijn sprint ook zo krakkemikkig, goed voor een scene in One Flew Over the Cuckoo’s Nest, maar wel de sterkste finisher van de favorieten.

Voor mij zijn de morele winnaars van de Tour zijn ploegmaats Michal Kwiatkowski en Mikel Landa. Het beulswerk dat Kwiatkowski voor zijn kopman verrichtte, valt buiten de menselijke verbeelding. Landa was met voorsprong de beste renner in koers, maar werd in de vleugels geknipt door ploegdiscipline.

De verleiding was soms groot om voor eigen rekening te fietsen, maar hij wist het aureool van verraad nog net van zich af te schudden. De sterkte van Team Sky slaat de Ronde nu al voor de vierde keer lam.

Met Sunweb had Nederland ook een collectief zoals we het sinds Peter Post niet meer hadden gekend. Maar het heeft niet dat martiale van Sky, het is speelser en sympathieker. Met kopmannen die zich nog in de armen van knechten kunnen verliezen. Bergkoning Warren Barguil heeft iets van de Franse maniertjes van Emmanuel Macron: . joyeus, bestorven lach in de ogen. Romain Bardet is iets serieuzer, heeft ook meer inhoud, maar het ontbreekt hem aan het lef van Barguil.

Hoe dan ook, Sunweb heeft deze Tour een Hollands kleurtje gegeven. Ik vind het wel grappig dat een land dat eeuwen strijd heeft geleverd tegen de zeespiegel een wielerploeg heeft met een renner in de bollen. Een flyer à la Lucien Van Impe zelfs. Straks wordt hij nog vergeleken met Federico Bahamontes.

Voor LottoNL-Jumbo is de Tour gered door een Sloveen. Maar de openbaring was toch Dylan Groenewegen. De sprinter die net te kort kwam, maar zo’n uitstraling van onschuld en spontaniteit heeft dat liefde hem toestroomt. Aan hem geen spat cynisme en kwakmoraal.

De Tour is tegen een paar schandvlekken aan gelopen. De UCI-jury heeft zich laten kennen als fundamenteel onbetrouwbaar. Zoals er gejongleerd werd met straftijden voor een paar Franse renners kom je het in oude Oostbloklanden niet tegen. Perversie van willekeur. De uitsluiting van Peter Sagan was een nog grotere aanfluiting van elk rechtsgevoel.

Deze jury was exponent van het oude wielrennen.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.