Cultuur

Interview

Interview

Luoise do Nascimento dos Santos (17) woont in de favella Rio das Pedras met haar familie en een kindje dat in de steek werd gelaten. Lorenzo wordt nu door haar grootmoeder opgevoed.

Foto Marco Antonio Rezende

‘Heb ik wel een toekomst, vraag ik mij af’

Jong! in het buitenland

Deze zomer in de rubriek Jong! pubers uit negen wereldsteden over zichzelf, de wereld en elkaar. Deze week: Louise Nascimento (17) uit Rio de Janeiro

Dak boven mijn hoofd

„Ik woon met verschillende familieleden in een klein huis. We hebben het niet breed maar ik heb alles wat ik nodig heb: eten, drinken, een dak boven mijn hoofd en liefde. Mijn vader heeft me in de steek gelaten toen ik een peuter was en mijn moeder kon niet voor me zorgen. Sindsdien woon ik bij mijn oma, ze is als een moeder voor me. Mijn familie is het belangrijkste in mijn leven. Later wil ik genoeg geld verdienen om mijn oma en mijn moeder te onderhouden.”

Pizzeria

„Ik ben niet echt een uitgaanstype, maar ik vind het wel leuk om met vriendinnen naar de film te gaan of uit eten, naar de pizzeria bijvoorbeeld. Ik heb een vaste vriendinnenclub op school. We zijn allemaal verschillend maar we respecteren elkaar. Een vriendin uit ons groepje is lesbisch. Sommige vriendinnen zijn blond, anderen bruin. Brazilië heeft allerlei soorten mensen, we zijn een gemengde bevolking. Mijn moeder bijvoorbeeld is blond met lichte ogen en ik, haar dochter, ben donker. Er bestaat helaas toch nog steeds racisme in Brazilië, dat komt nog voort uit de slavernij die is hier pas 129 jaar geleden afgeschaft. Toch zou ik niet in een ander land willen wonen. Ik houd van de vrijheid die we hier hebben. Je kunt dragen wat je wilt, zijn wie je bent, niemand kijkt raar op. Het liefst draag ik gewoon een short en slippers, niet te veel kleding, dan voel ik me vrij.”

Bloedende wond

„Wij wonen in een sloppenwijk. Ik droom er wel van om later buiten deze wijk te kunnen wonen, het liefst in Barra da Tijuca, dat is een middenklassewijk met mooie flatgebouwen dichtbij het strand. Ik wil chirurg worden. Vroeger dierenarts, maar ik ga toch medicijnen studeren, heb ik besloten. Sommige mensen zijn bang voor bloed, ik niet. Laatst in de bus zat een man met een enorme bloedende wond op zijn been. Sommige mensen vielen bijna flauw, ik kon er gewoon naar kijken.”

Foto Marco Antonio Rezende
Foto Marco Antonio Rezende
Foto Marco Antonio Rezende

Stakingen

„Ik ben wel eens bang dat het later niet gaat lukken met de universiteit. Er zijn veel stakingen, soms komen de professoren gewoon niet opdagen en er zijn zelfs al universiteiten dichtgegaan door financiële problemen. Op school in de pauze hebben we het hierover, mijn vriendinnen maken zich ook druk. We doen ons best op school en we willen straks graag studeren, maar hebben we wel een toekomst, vragen we ons af.”

Deze zomer in de rubriek Jong! pubers uit negen wereldsteden over zichzelf, de wereld en elkaar. pubers@nrc.nl