Column

Wat moet je met Vierdaagse-tv als je niet van volksfeesten houdt?

Zap

De tv besteedt veel aandacht aan De Vierdaagse van Nijmegen. Volkszender SBS 6 heeft meer gevoel voor de wandeltocht dan de publieke omroep. “Ik wil de emoties zien van de mensen.”

Sander de Kramer praat met een wandelaar in 'Het gevoel van de Vierdaagse' (KRO-NCRV)

De Vierdaagse van Nijmegen, dinsdag begonnen, doet denken aan carnaval, aan wedstrijden van Oranje, aan Koningsdag. Je ziet een bonte stoet in felgekleurde wandelkleding, korte broeken, petjes, met daartussen wandelaars die zich ‘lekker gek’ hebben uitgedost. Mannen verkleed als struisvogels, bloemen of badeendjes. Ze zwaaien en ze juichen en ze hossen op luide stampmuziek. Dweilorkesten, levensliederen, een volksfeest.

Daarnaast is het een zware wandeltocht van tientallen kilometers. Mensen haken af, raken uitgeput en krijgen blaren. Qua afzien en folkore is het een zomereditie van de Elfstedentocht – in plaats van ijsmeesters heeft de Vierdaagse een ‘marsleider’. Presentator Fons de Poel noemt de tocht „het wereldkampioenschap van de gewone mensen.”

De televisie besteedt veel aandacht aan de wandeling. Niet zoveel als vorig jaar, toen de publieke omroep zes uur uittrok voor de honderdste editie, maar nog altijd veel. Het gevoel van de Vierdaagse, een dagelijks programma van Fons de Poel op NPO 1, is dit jaar verlengd van 25 minuten naar drie kwartier. Ook SBS 6 heeft een dagelijks bulletin.

Omdat wandelende mensen nogal saai zijn om naar te kijken, moeten de reportages aangekleed worden. Belangrijk is om opvallende wandelaars te vinden, met een verhaal. In Het gevoel van de Vierdaagse heeft verslaggever Sander de Kramer een Syrisch meisje van twaalf jaar gevonden, dat zegt: „Ik voel mij geen vluchteling meer, ik ben Nederlandse. En vandaag doe ik mee aan de Vierdaagse omdat ik Nederlandse ben.” Zo horen we het graag.

Als gimmick heeft het programma amateurviolist Edmond Fokker, om viool te spelen voor de wandelaars. „Ik wil de emoties zien van de mensen.” Bij de start ’s ochtends speelt hij tussen de wandelaars de Tweede Wals uit de Suite voor jazzorkest nr. 2 van Sjostakovitsj, en later staat hij naast een brancard te spelen voor een vrouw met blaren.

De rubriek De Vierdaagse van SBS 6 heeft gewonere mensen. Een gezin, een peloton duikbootmatrozen, de vrouw met één been, het komische duo Liz en Syl dat tips geeft als: „Mense lup nou niet te herd, wat ’s murgens moh je weer van stert.” SBS heeft ook een vluchteling: Mo Hersi, die als ‘de verbinder’ wordt getiteld. En er zijn rubriekjes, zoals de voorspelling van de waarzegster, en ‘Waar zijn we eigenlijk?’, waarin je op een landkaart Nijmegen moet aanwijzen. Het programma wordt gesponsord door koppelsite Second Love. Zou de Vierdaagse een dekmantel zijn voor massaal overspel?

Voor de 42.000 wandelaars is het ongetwijfeld geweldig, maar wat moet je ermee als tv-kijker, vooral als je niet van volksfeesten houdt? Het is lelijk, druk en lawaaiig en de geïnterviewden hebben niets te vertellen. En waarom zit het elke dag in de nieuwsrubrieken? Nieuws is het niet – al valt er soms een dode.

Volkszender SBS heeft meer gevoel voor de Vierdaagse dan de publieke omroep. Sander de Kramer, de goedlachse mensenvriend, is hier wel op zijn plaats, maar Fons de Poel is te deftig in zijn gilet, en zijn violist ook.

SBS heeft deze eerste dag het beste menselijke drama: twee hartsvriendinnen, van wie er een dit jaar niet kan meedoen wegens een hersenbloeding. Bij de finish wacht ze in haar rolstoel op haar vriendin. Geëmotioneerd en slepend met haar been loopt ze de laatste meters mee over de eindstreep.