Column

Een droogkokende fluitketel

Gerard Reve merkte eens op dat hij Koning Alcohol dusdanig bij de kladden had, dat drinken weer gezond was.

Het peloton zit in de derde Tourweek. De eerste twee weken is wielrennen relatief gezond, daarna niet meer. Lichamen zijn ongeschikt om drie weken lang op topniveau te presteren.

Dinsdagmiddag lig ik languit en kijk naar de zogenaamde overgangsetappe naar Romans-sur-Isère. Team Sunweb controleert de koers, wat wil zeggen dat ze voor etappewinst gaan met Matthews.

Het is snel gezegd, controleren, en het ziet er ook makkelijk uit, maar in de derde week is het een kwelling.

Ik voel in mijn benen wat die jongens op kop voelen. Je zou iedere kijker die pijn gunnen omwille van het echte Tourgevoel. Als een soort virtual reality. Paracetamol of iets sterkers toegestaan.

Ik kan enorm genieten van de derde week in een grote ronde, juist omdat ik me de pijnlijke vermoeidheid herinner. Het voegt een rijke dimensie toe aan de naakte beelden.

Matthews rondt het jakkeren van de knechten meesterlijk af in Romans-sur-Isère. Met zo’n klasbak in de gelederen doen de benen net iets minder pijn. Althans de pijn is te verdragen dan wel te verdringen.

Ik heb er vandaag ook heel wat doelloos zien rondfietsen. Dan duurt zo’n etappe altijd te lang. Bovendien was het de dag na de tweede rustdag. Een gevaarlijke dag. Voor wie zonder perspectief is kan het een onbewuste opgave betekenen. Je moet nog een week, maar in gedachten ben je al thuis, aan het ontstressen.

Een paar fijne dagen komen eraan met klassieke Alpenreuzen als de Galibier en de Izoard. Dat wordt weer pijn lijden op de bank. Ik herinner me dat tijdens week drie de pijn van de vermoeidheid zich in lagen manifesteerde.

Eerst is de verzuring, bekend bij iedereen die wel eens aan sport doet. Daaronder ligt een bijzonder geniepige maar basale uitputting, die vooral te maken heeft met een drooglopend hormoonsysteem. Je voelt je een droogkokende fluitketel; nee, je bent er een.

De derde laag is een pijn die eigenlijk geen pijn doet, maar te maken heeft met een zenuwstelsel dat aan revisie toe is. De dagelijkse portie koersstress heeft het vernietigende werk succesvol verricht.

Gek genoeg uitte zich dat bij mij persoonlijk in de gewaarwording van een afvallend gezicht. Een gezicht dat, om met Reve te spreken, veel weg had van een varkenslederen masker.

Alleen de jeugd kent die goddelijke onverschilligheid.

Peter Winnen is oud-profwielrenner en schrijver.