Recensie

Prachtige balans tussen daadkracht en subtiliteit

Galerie

Tussen de werkende architecten laat de Rotterdamse galerie PHK18 kunst zien die geïnspireerd is op De Stijl.

#DESTIJL100YEARS Jasper van der Graaf

#DESTIJL100YEARS. Babette-Kleijn

Als galerieruimte is PHK18 niet ideaal, gesitueerd in een architectenbureau, maar voor een ode aan De Stijl past dat prima. De Stijl had met zijn geometrische aanpak ook bouwkundige aspiraties, die je terugziet in Abstract Wall Paintings: een tentoonstelling met internationale parallel-exposities.

Hier in Rotterdam zien de muurschilderingen eruit alsof ze ontstonden met de passers en linialen die op verschillende bureaus liggen. Vooral die van Babette Kleijn hebben wel iets van bouwtekeningen. Ze spant draden tussen dunne metalen strips op de muur, vult de zo ontstane vlakken met potlood, lichtgeel en architectengrijs, in een prachtige balans tussen daadkracht en subtiliteit. Met een passer zet ze cirkels op de lijnen, als zonnen, alsof dit verlangen naar ruimte kosmische aspiraties heeft.

Precisie

Tegelijk is het grafisch genoeg om aan te sluiten bij de andere zeven exposanten. Die gaan voor zwart-wit zoals Graphic Surgery, of voor fluor zoals Henriëtte van ’t Hoog. Zij hing geometrische objecten tegen de muur waar ze van los lijken te willen komen, weg van alles, terwijl ze zich ook richten op de kijker die ze met hun knalkleuren en optische effecten verleiden en misleiden.

Deze kleine objecten dragen bij aan de ritmiek van deze expositie, die uitwaaiert over de kantoorruimtes waar de architecten onverstoorbaar doorwerken. Daardoor hangt er stilte, wat ergens ook jammer is: gewone kunstkijkers komen hier niet veel. Het ligt uit de route, je moet aanbellen.

#DESTIJL100YEARS. Sonia Rijnhout

Wel komen er relaties uit de bouwwereld. Het zou mooi zijn als daar iemand deze kunstenaars een grote opdracht geeft, want ruimte kunnen ze aan. Net zo sterk als Kleijns creaties zijn de muurschilderingen van Jasper van der Graaf en Sonia Rijnhout, bij wie de muur geen muur meer is maar een uitsnede uit een andere wereld, waar diagonalen overlappen en harde contouren regeren.

Zodoende is deze tentoonstelling niet alleen een ode aan de Stijl door geometrisch te zijn. Ook gaat het om ambitie en ruimte innemen, piketpaaltjes slaan, zoals Kleijn dat bijna letterlijk doet met haar spijkertjes in haar ijle precisiewerken. Al bungelt er altijd wel ergens een los draadje. Als om die perfectie toch even te nuanceren.