Hoe de traditionele sport Gaelic football een Iers dorp verenigt

Deze sport, Gaelic football (geen voetbal en ook geen rugby, maar iets ertussenin), brengt en houdt het dorp bij elkaar.

“That’s great pressure, that’s it, well done, well done!”, klinkt het op de voetbalvelden van het Ierse stadje Ballyhaunis. De trainer laat nog maar eens merken dat de bal goed gespeeld werd. Even later: “If they don’t come training, we won’t have teams”.

Met they bedoelt de trainer: de kinderen van migranten uit Polen, Pakistan, Litouwen, Syrië en Ivoorkust. Als deze jonge knullen er niet zijn, zou er geen team zijn, want Ierse kinderen zijn er te weinig. Deze sport, Gaelic football (geen voetbal en ook geen rugby, maar iets ertussenin), brengt en houdt het dorp bij elkaar.

The Guardian volgt hoe politieagent Darran Conlon de immigranten helpt de taal te leren en te integreren. Dat doet hij vooral via de traditionele sporten. De traditionele sporten zijn hurling (een soort hockey op een voetbalveld) en Gaelic football. De grootste sportorganisatie van Ierland is dan ook de Gaelic Athletic Association (GAA).

Al een echte Bellyhaunis boy

De meeste kinderen spreken thuis geen Gaelisch (een taal die vooral in Ierland en Schotland gesproken wordt) of Engels. Op het veld wel, daar is Engels de voertaal. Francisca Yobouet, afkomstig uit Ivoorkust, begon zes jaar geleden met de asielprocedure en mag niet werken. Desondanks gaat de integratie goed en haar zoon Desmond, een van de Gaelic footballspelers, voelt zich al een echte “Bellyhaunis boy”.

Of hij wil verhuizen? “Nee mama, dit is mijn plek. Ik wil nergens anders heen.” En ook moeder Franscisca wil niet meer weg uit het standje: “Ik hou van Ballyhaunis. Het is echt mijn stad nu.”

In de korte documentaire van The Guardian zien we verschillende immigranten integreren, onder wie dus Franscisca en haar zoon Desmond. Dit is hoe de traditionele Ierse sporten - in ieder geval een handje - helpen bij de integratie.